Archive for the ‘Uncategorized’ Category
Ísland sett á ís
Verður víst ekkert úr fyrirhuguðu jólafríi á Íslandi þessi jólin. Það fær víst að bíða betri tíma.
Tags: Ísland
Leiðtogadýrkun
Viðskiptablaðið klæðskerasaumaði víst könnun fyrir stuttu þar sem fram kom að flestir treysta Davíð Oddssyni til að leiða Ísland út úr kreppunni, þ.e. 24% þeirra sem svöruðu. Ég ætla nú ekki að fjalla um fáránleika könnunarinnar né heldur furðulegar niðurstöður, nóg er nú gert grín að þessu í vefheimum, heldur þetta fyrirbrigði leiðtogadýrkun.
Mér hefur alltaf fundist það undarlegt fólk sem hefur þörf fyrir leiðtoga og tel ég þennan ósið ættaðan úr trúarbrögðunum. Leiðtogi, einhver sem leiðir fólkið í gegnum lífið eins og frelsari. Menn smella jafnvel myndum af Leiðtoganum upp á vegg heima hjá sér, kynna sér skoðanir hans á málum áður en þeir mynda sínar eigin, kjósa hann samviskusamlega og hans menn hvar sem því verður við komið, mæra hann við öll tækifæri o.frv.
Þegar menn höfðu kónga hér áður fyrr og ekkert val um hver stjórnaði landsmálum þá er þessi leiðtogadýrkun kannski ögn skiljanlegri. Menn gátu jú lent í miklum vandræðum sýndu þeir ekki yfirvöldum nægjanlega hollustu, jafnvel var líf þeirra að veði. Nú á dögum í lýðræðisríkjum er svona leiðtogadýrkun í besta falli hallærisleg. Hver þarf leiðtoga? Getur fólk ekki hugsað fyrir sig sjálft? Svarið er reyndar nei, margir eru ófærir um sjálfstæða hugsun því þeim hefur verið innrætt hjarðhegðun alla sína tíð.
Öll leiðtogadýrkun fer óstjórnlega í taugarnar á mér, hvort sem um er að ræða fólk sem dýrkar ákveðna stjórnmálamenn eða það hyski sem telur sannleikann um lífið og tilveruna falda í bókum eftir leiðtogann. Hvort sem bókin er eftir Marx eða Friedman, eða jafnvel Biblían. Fólk sem fellur í gryfju hugsunarletinnar, hættir að velta vöngum og fylgir straumnum eins og dýr í hjörð.
Sjálfur hef ég enga leiðtoga né fyrirmyndir. Ég læri af því sem vel er gert eða illa, fylgist með því sem fólk segir en móta mína afstöðu sjálfur í hverju sem er. Á klakanum hef ég kosið VG síðustu árin en Steingrímur J er ekki leiðtogi lífs míns. Kannski fer öll leiðtogadýrkun í mínar fínustu allar götur eftir að ég las Gerplu fyrir um áratug sem hlýtur að teljast ein magnaðasta ádeila á leiðtogadýrkun sem skrifuð hefur verið.
Fólk sem þarf sífellt á leiðtogum að halda til að segja sér hvað skal gera og leiða það í gegnum lífið eru aumingjar, andlegar rolur sem mættu gjarnan herða sig upp. Íslendingar þurfa enga leiðtoga til að komast í gegnum hrunið, þeir þurfa skynsamt fólk við stjórnvölinn sem taka faglegar ákvarðanir. Íslenska þjóðin á að leiða stjórnmálin en ekki öfugt.
Hvernig draga má úr líkum á ofnæmi
Á Facebook og víðar sé ég hvernig Íslendingum fjölgar eins og sauðfé í maí. Kannski er þetta þriðja heims einkennið. Að stóla á börnin til að framfleyta sér í ellinni nú þegar hriktir í stoðum velferðarkerfisins vegna fjárskorts.
Hvað um það. Þegar kemur að því að hugsa um litlu krílin er margt sem þarf að athuga. Mig langar aðeins hér til að miðla af reynslu minni varðandi ofnæmin sem hrjáir margan nútímamanninn.
Nú er ofnæmi óhemju flókið fyrirbæri og tengt mörgum þáttum. Talað er um að ónæmiskerfið sé ekki nægjanlega virkjað í barnæsku vegna hreinlætis og notkun lyfja og sérstaklega er skortur á sníkjudýrum á okkar dögum nefndur sem einn veigamikill þáttur. Mataræði ungbarna er einnig mjög mikilvægt og ég vil aðeins miðla að því sem veit í þessum efnum til lesenda minna sem margir hverjir eru komnir með eitt lítið eintak af manneskju í hendurnar.
Barnalæknirinn okkar er einnig ónæmisfræðingur og gaf okkur ýmis góð ráð til að koma í veg fyrir ofnæmi í drengjunum. Reyndar er hann að vinna í PhD gráðu í ónæmisfræði ofan á læknisgráðuna og tvenna sérhæfingu. Hann er pínu klikk en ég held að hann hafi gott vit á þessum fræðum.
Hann ráðlagði okkur semsagt að börnin ættu ekki að fá neina aðra fæðu fyrstu sex mánuðina en mjólk. Helst þá móðurmjólkina að sjálfsögðu. Eftir sex mánuði má byrja að gefa þeim eingöngu grænmeti, soðið og maukað. Byrja ætti á einni tegund og gefa hana eingöngu í nokkra daga. Ef engin viðbrögð eru merkjanleg þá má prófa aðra tegund og svo koll af kolli þar til barnið borðar nokkrar tegundir af grænmeti. Flest það grænmeti sem hann mælti með fæst ekki heima fyrir utan gulrætur svo ég veit ekki alveg hvað ég get ráðlagt í ljósi séríslenskra aðstæðna.
Eftir það má byrja á kjöti um sjö mánaða aldurinn. Best er að láta barnið prufa kjúkling fyrst og svo rautt kjöt. Alls ekki egg, fisk eða sjávarfang fyrr en í fyrsta lagi þegar barnið er eins árs gamalt. Eggin þó líklega aðeins fyrr, um 10-11 mánaða aldurinn.
Um átta eða níu mánaða aldurinn má fara yfir í ávexti. Líklega kom það mér mest á óvart og ég veit að margir gera sér ekki grein fyrir þessu. Hef séð myndir af agnarsmáum börnum vera smjattandi á ávaxamauki, jafnvel undir hálfs árs aldri. Ávextir geta valdið slæmum ofnæmum, líklega eru jarðarberin frægust þar. Best er að byrja á eplum og perum og fara svo yfir í aðrar tegundir.
Sjálf höfum við ekki gefið Ara jarðarber þótt að hann sé tveggja og hálfs árs gamall, er hreinlega óþarfi að gefa börnum það sem þau biðja ekki um.
Aðrar slæmar fæðutegundir eru súkkulaði, rækjur og sumar hnetur. Fer best á því að forðast allt þetta a.m.k. þar til eins árs aldrinum er náð. Helst lengur.
Rétt að taka það fram að ég er ekki sérfróður í þessum málum, er einungis að miðla því sem okkar barnalæknir kenndi okkur. Eflaust eru einhverjir fræðingar ósammála þessu og kannski er minnið að svíkja mig varðandi eitthvað, hvet því lesendur til að leita sér sjálfir upplýsinga.
Anel er þjökuð af mörgum fæðuofnæmum og þessi skratti getur erfst, því vorum við sérstaklega varkár hvað þetta varðar.
Ef einhver ætlar nú að ybba gogg yfir þessu og tala um börnin sín sem lifðu á súkkulaðihjúpuðum jarðarberjum og rækjusalati frá tveggja mánaða aldri og fengu engin ofnæmi þá bið ég viðkomandi fyrirfram að loka gogginum. Þetta gildir það sama og um allt í þessum fræðum, hver einstaklingur er sérstakur. Hægt er að finna dæmi um fólk sem reykti eins og strompar frá unglingsárum þangað til það varð 100 ára og varð aldrei misdægurt. Segir þó ekkert um hollustu reykinga, skoða verður hópa fólk en ekki miða allt við einn einstakling.
Vona að þetta geti e.t.v. gagnast einhverju nýbökuðu foreldrinu.
Tags: ofnæmi, ónæmisfræði
Málfræði Ara
Ari bað mig um vatn fyrir svefninn með eftirfarandi orðum í kvöld.
Pabbi, aqua please.
Fólk er að segja mér að með tímanum læri hann að greina á milli tungumála. Ég vona að það hafi rétt fyrir sér. Dálítið mikið að slá saman þremur tungumálum í þriggja orða málsgrein.
Tilvitnun dagsins
Þið trúið á ritningu sem teflir fram talandi dýrum, galdramönnum, nornum, púkum, stöfum sem breytast í snáka, mat sem fellur af himnum ofan, fólki sem gengur á vatni og allra handa fáránlegum og forneskjulegum sögum en leyfið ykkur um leið að halda því fram að það séum við sem þörnumst hjálpar?
Tekið af Vantrú.net
Jamm, fór í partý til Rósu í gær. Var mjög gaman, drakk mikið, man eftir að allir voru að hlæja að einhverju sem ég sagði, vona að það hafi verið eitthvað fyndið sem ég sagði frekar en að ég hafi verið svo hlægilegur… vona það. Fór með Jóni Óskari að finna Renato á eftir, nennti ekki á Astró með hinum. Hittum Renato á Dillon. Fórum aðeins niður í bæ, töpuðum Renato inn á Gauk á Stöng. Hittum Sonny og síðar Hildi, systur Rósu. Ég Jón Óskar fengum okkur Hlölla og Subway báta og fórum svo heim, meikaði ekkert lengur. Komst að því seinna um nóttina að ég hafði örugglega étið of mikið af þessum bjánaosti sem Rósa bauð upp á í partýinu. Leið eins og ég hafði étið saltsýru eða eitthvað álíka… aldrei aftur ætla ég að éta einhverja fancy pancy osta… aldrei.