Archive for the ‘Mexíkó’ Category
Ari þriggja ára
Þrátt fyrir að það séu næstum tvær vikur liðnar þá vil ég ekki sleppa því að minnast á afmæli Ara þan
n 11. janúar síðastliðinn. Drengurinn er orðinn þriggja ára og er nokkuð stoltur af þvi. Smelli inn einni mynd af kappanum svona til hátíðabrigða.
Fór vel á því að á afmælisdeginum skundaði ég niður á pósthús til að sækja jólapakkann frá Íslandi fullan af góðum gjöfum.
Annars gengur eitthvað hægt að blogga undanfarið. Ætla þó mér ekki að enda sem Facebook-vesalingur eins og hafa orðið örlög svo margra fyrrverandi bloggara.
Tags: Ari Snær
Kuldi
Yfirleitt er kuldi ekki vandamál hér í borg. Í stuttu máli þá er heitt hér á vorin frá mars fram í júní, örlítið minna heitt á sumrin vegna rigninga fram í október og svo er sæmilega heitt restina af árinu. Hitastigið tekur þó alltaf ákveðna dýfu í desember-janúar. Þá kemur fyrir að maður fer í peysu og jafnvel jakka því að það getur verið svalt í morgunsárið. Hér hreyfir varla vind að heita má þannig að þetta er allt vel bærilegt.
Eins og sjá má í fréttum virðist allt norðurhvel jarðar vera í miklum vetrarham þessa dagana og þessi kuldi virðist hafa að einhverju leiti náð að smjúga hingað. Undanfarna daga hefur verið vel svalt svo ég var tilneyddur til að fara í sænska vetrarjakkann minn sem hefur legið að mestu ónotaður upp í skáp síðan ég flutti hingað. Nú er víst spáð því að hitinn gæti farið niður í frostmark sem er fáheyrt á þessum slóðum. Einnig er einhver möguleiki á snjókomu sem hefur ekki gerst hér í um þrjátíu ár er mér sagt.
Hér í Mexíkóborg erum við svo sunnarlega á hnettinum að við erum á samsvarandi breiddargráðu og norðurhluti Súdan svo dæmi sé tekið. Menn hafa því litlar áhyggjur af kulda hér og húsin eru byggð eftir því enda óþarfi að spandera í einangrun fyrir stuttan hluta ársins. Því hefur mér verið hálf kalt undanfarið á morgnanna því eini rafmagnsofninn sem við eigum þessa stundina er hafður í barnaherberginu. Er dálítið freistandi þessa dagana að kaupa annan en samt, það tekur því varla.
Ég er nú þegar farinn að hlakka til vorsins, reyndar fer samkvæmt reynslu minni strax hlýnandi um næstu mánaðarmót og jafnvel fyrr. Nenni ekki svona kuldaskeiði í illa einangruðu húsi.
Tags: Mexíkóborg, vetur
Brjóstmylkingar
Emil Sær er alveg við það að falla úr flokki brjóstmylkinga (skelfilega er þetta erfitt orð). Hefur ekki fengið sopa frá mömmu sinni í tvo sólarhringa og fær þá væntanlega aldrei nokkuð meir mjólkurkyns úr þeirri átt. Gott að þessum hluta er lokið, eitt af þessum stóru skrefum í lífi ungbarna. Hann er einnig farinn að labba meðfram veggjum og húsgögnum en það er enn eitthvað í að hann fari að ganga sjálfur óstuddur.
Annars eru drengirnir báðir ljúfir og góðir, höfum verið einstaklega heppin með þá báða. Heilsuhraustir og kátir piltar. Reyndar fékk Emil einhvern vírus um daginn og fékk leiðinda bólur á andlit, handleggi og fætur. Þær eru reyndar að hörfa en hann hefur haft þær í u.þ.b. þrjár vikur. Anel fór með drenginn til læknis og hann sagði henni hvaða veira var þar að baki en hún gleymdi síðan nafninu þegar heim var komið, veirufræðingi heimilisins til mikilla vonbrigða. Þetta var víst ekkert hættulegt, eitthvað sem líkaminn ræður sjálfur fram úr með tímanum.
Talandi um brjóstmylkinga (tungan á mér fer í hnút við að segja þetta) þá fékk Anel kúnna um daginn frá Kúbu. Talið barst að brjóstmylkingum (eeerrrgh) og Kúbverjinn fræddi hana um þá skemmtilegu staðreynd að hann drakk móðurmjólkina fram að tólf ára aldri. Þetta finnst mér eiginlega sjúkt, get ekki að því gert. Hver vill hafa tólf ára krakka á brjósti? Hann sagðist alltaf hafa fengið sopann sinn þegar hann kom úr skólanum og líkaði það vel.
Svo þegar hann var fimmtán ára þá gifti hann sig. Hann fór semsagt úr einu parinu yfir í annað. Ætli það sé ekkert til á Kúbu sem heitir unglingsár? Held reyndar að þetta sé ekki normið á Kúbu en hvað veit maður svosem hvað þessir kommúnistar aðhafast?
PS. Velti því fyrir mér hvað ég fæ margar aukaheimsóknir frá BloggGáttinni fyrir að nefna brjóst í fyrirsögn.
Tags: brjóstmylkingar, Emil Sær, Kúba
Yfirvofandi borgarastyrjöld?
Nei, ekki á Íslandi. Fólk er svo siðmenntað og dannað þar, því dettur ekki í hug að fara út á götur með vopn til að plaffa hvort annað niður. Sem betur fer.
Hins vegar er margt í gangi hér í Mexíkó. Einkavæðingardraugurinn er hér í fullu fjöri og nú hefur verið lagt í raforkukerfi landsins. Skömm að segja frá því en ég hef ekki fylgst nógu vel með því máli, verð líklega seint pistlahöfundur á RÚV með þessu áframhaldi.
Hvað sem því líður þá er ástandið mjög eldfimt hér í landi. Einn kúnni Anelar er fréttakona sem hélt því víst fram að borgarastyrjöld gæti verið yfirvofandi. Fólk í fjölmiðlum á víst að vita svona hluti þannig að rétt er að taka þessu alvarlega.
Allavega, ef borgarastyrjöld brýst út í Mexíkó þá lásuð þið það fyrst hér. Sjálfur hef ég mátulega miklar áhyggjur af þessu í bili, er hvort eð er hálfgert stríðsástand hér þar sem baráttan er afar hörð á milli eiturlyfjasala og hersins. Þetta er þó ekkert sem maður verður var við í þessu daglega lífi hér. Kannski fer væntanleg borgarastyrjöld fram hjá manni líka.
Tags: Mexíkó
Orkulaus nýbúi
Fátt í þessum heimi er jafn lýjandi og að standa í biðröð hjá hinu opinbera í Mexíkó. Mig langar helst að fara í bælið og sofa til morguns.
Þrír og hálfur tími í dag í hinum ýmsu biðröðum, hef þó líklega náð að afreka það að vera orðinn innflytjandi eftir allt þetta. Nýbúi í Mexíkó, hver hefði grunað það fyrir nokkrum árum?
Hefur kostað óteljandi ferðir á hinar ýmsu stofnanir og ýmislegt annað vesen. Er kominn með bullandi Stokkhólms-einkenni eftir þetta, mér finnst kerfið hérna og skrifræðið frábært núna. Best í heimi, Íslendingar eiga margt ólært varðandi hvernig er hægt að lengja umsóknarferli og slíkt nánast út í hið óendanlega. Meira að segja sænska skrifræðið er smávægilegt og notendavænt í samanburði við það hér í Vesturheimi.
Vatnslaust
Vatnsbirgðir Mexíkóborgar minnka með hverjum deginum og nú er svo komið að þær gætu klárast i febrúar á næsta ári, hefur maður heyrt. Hafa komið dagar í ár þar sem hefur verið skrúfað fyrir vatnið í nokkra tíma en undanfarna þrjá daga hefur vatnið rétt komið í einn-tvo tíma á dag. Þetta veldur okkur miklum vandræðum, maður verður að sæta færi til að baða strákana og reyna að safna vatni á meðan það er fáanlegt.
Ástæðan fyrir þessum vatnsskorti er aðallega gríðarlegur fólksfjöldi sem býr á þessu svæði, yfir 25 milljónir, og úr sér gengið dreifingarkerfi. Sagt er t.d. hér í þessari grein frá Time að kerfið sé svo lekt að 40% vatnsins tapist á leið til neytanda.
Mikill áróður hefur verið í gangi undanfarið sem miðar að því að fá fólk til að spara vatnið. Ekki láta renna meðan þið burstið tennurnar, setið flösku í vatnskassann á klósettinu til að spara einn líter þegar sturtað er niður, farið í sturtu ekki bað o.s.frv.
Þetta er ekki að ástæðulausu þar sem kemur einnig fram í þessari grein að Mexíkóbúar nota mun meira vatn að meðaltali heldur en margar borgir í Evrópu. Um 300 lítra á dag sem ætti að vera hægt að minnka mikið með ábyrgri notkun.
Segir sig sjálft að allar áhyggjur af svínaflensunni eru bara grín miðað við það möguleika að vatnsbirgðir borgarinnar séu á þrotum. Þetta er sérstaklega slæmt nú þegar að nægar birgðir ættu að vera til í lok regntímabilsins. Alltaf eitthvað stuð hér í bæ.
Tags: Mexíkóborg, svínaflensa, vatn
Innflytjandinn
Stundum held ég að innflytjendastofnunin hér í Mexíkó hafi það að markmiði sínu að gera alla umsækjendur geðveika svo hægt sé að senda þá aftur til heimalands síns. Kannski er þetta einhvers konar hefnd fyrir það hvernig Kanada og Bandaríkin eru leiðinleg við innflytjendur frá Mexíkó. Allavega finnst mér það einkennilegt af landi sem treystir svo mikið á fjármagn frá mexíkönum í öðrum löndum að gera umsækjendum sem sækja um atvinnuleyfi hér svo erfitt fyrir.
Jæja, maður tekur því eins og hverju öðru hundsbiti. Eða kannski er nær að tala um köngulóarbit í þessum heimshluta?
Tags: Mexíkó
Fríið II
Eftir gistinguna hjá Horacio var víst kominn miðvikudagur. Var þá ákveðið að fara upp í fjöllin til að skoða friðlýst svæði sem kallast Porvenir og heimsækja dóttir Orlandos, Cendy, sem býr þar skammt hjá með manni og lítilli dóttur. Aftur var farið upp í pallbílinn og brunað upp í Sierra Madre fjallgarðinn. Strákarnir fengu þó að vera í einkabíl hjá Amöndu frænku sinni ásamt Anel.
Þetta ferðalag tók töluvert á bílana sem voru báðir drekkhlaðnir fólki og allt var uppí mót, á góðum vegum þó. Byrjaði að sjóða á bíl Amöndu og dekkin á pallbílnum fóru víst illa út úr þessari ferð. En þetta hafðist allt fyrir rest. Var orðið dimmt þegar við náðum heim til Cendy og við gistum um nóttina á hóteli þar sem hús frænkunnar var yfirfullt af fólki.
Þar um nóttina tel ég að ég hafi verið bitinn af einhverju kvikindi, líklega könguló, í ökklann því eftir þetta byrjaði hann að bólgna upp og var orðinn stokkbólginn nokkrum dögum síðar. Sýklalyf og bólgueyðandi náðu þó að redda því, alltaf má búast við einhverju svona í hitabeltinu þar sem lífríkið er gróskumikið.
Skoðuðum okkur um í Porvenir daginn eftir. Við vorum komin í það mikla hæð að þarna var mikið af barrtrjám og frekar svalt í veðri, miðað við að vorum syðst í Mexíkó. Síðan var haldið aftur heim til Orlandos, hópurinn tvístraðist eitthvað á leiðinni þar sem sumir fóru til Tapachula aftur en við fórum til Triunfo. Þar um kvöldið át ég tacos á einhverjum stað sem gerði mér ekkert sérstaklega gott. En maður kvartar ekki yfir smá magakveisu á svona stöðum.
Á föstudeginum fórum við til Tapachula aftur og ákváðum þar að fara norður til höfuðborgar Chiapas sem kallast Tuxtla og skoða þar einnig bæinn San Cristóbal sem er frægur ferðamannastaður. Segi nánar frá því síðar.
Tags: Chiapas, Porvenir, San Cristóbal, Tapachula, Triunfo, Tuxtla
Fríið I
Fórum til Chiapas í rútu á sunnudagskvöldi og náðum þangað á mánudagsmorgni. Chiapas er syðsti hluti Mexíkó og að auki fórum við mjög sunnarlega þar til stærstu borgar þess ríkis, Tabachula. Einungis eru um 25 mín. akstur til Gvatemala þaðan. Þar eiga heima ættingjar Anelar en við fórum í útskriftarveislu Williams, eins frænda hennar sem er nýútskrifaður lögfræðingur.
Við héldum að veislan ætti að vera á þriðjudeginum en hún átti víst að vera strax þá um kvöldið. Því fór mánudagurinn í að undirbúa herlegheitin, blása upp blöðrur og þess háttar. Líklega var hátt í 40 stiga hiti þarna syðra en maður kippir sér lítið upp við slíkt í þessu landi.
Veislan fór vel fram, lambakjöt á boðstólum og mikið dansað. Þó gátum við ekki verið þarna lengi frameftir þar sem að drengirnir voru þreyttir eftir rútuferðina og sofnuðu fljótt. Við fórum því heim til Elizabet frænku, systir tengdamömmu og móðir Williams, til að sofa en það gekk ekki áfallalaust þar sem Emil ákvað að vera með tanntökuverki og græt eitthvað frameftir nóttu. Það er líka frekar óþægilegt að sofa í svona hita þar sem húsin hér eru yfirleitt ekki loftkæld.
Daginn eftir var ákveðið að fara heim til Orlando frænda, bróðir tengdamömmu, sem býr í þorpinu Triunfo um þriggja tíma akstur frá Tapachula. Fjölskylda tengdamömmu er þaðan og þar ólst hún upp. Þetta þorp er svo lítið að ég finn það hvorki á Wikipedia né Goggle Maps en hef þó ekki leitað af mér allan grun. Vandamálið með Mexíkó er að margir staðir heita nákvæmlega það sama og því stundum erfitt að leita að ákveðnum stöðum.
Öll fjölskyldan fór til Triunfo, þar af flestir á pallinum á pallbíl Orlandos að hætti dreifara. Ég sólbrann á leiðinni á pallinum frekar illa og hef enn ekki beðið þess bætur þegar þetta er skrifað. Skömmu eftir komuna þangað skelltum við okkur í sund í á einni sem rennur þarna niður hæðarnar. Triunfo er staðsett á miklum hæðum við rætur Sierra Madre fjallgarðsins og þar er geysifallegt um að litast. Allt er iðjagrænt, skógar og hæðir allt í kringum ásamt ám og lækjum sem liðast um eftir landslaginu. Við syntum í stórum hyl í á sem lá nokkuð hátt uppi í hæðunum og lítill foss steypist þar ofan í, mesta sportið var að komast á bak við hann og dýfa sér ofan í hylinn. Strákunum fannst þó vatnið heldur kalt en mér fannst það gott eftir sólbrunann.
Nokkuð skondið var að rölta um með Anel í þessum bæ því þetta er smábær og allir þekktu fjölskyldu hennar þar sem hún var eitt sinn sú ríkasta í bænum. Fullt af fólki sem kom að tala við okkur. Hittum líka á nokkra fjarskyldari ættingja sem búa þarna sem voru afar glaðir að hitta Anel og bláeygðu syni hennar. Fórum og heimsóttum elsta bróðir tengdamömmu þar um kvöldið sem heitir Horacio og hann bauð okkur gistingu sem við þáðum með þökkum þar sem heimili Orlando var yfirfullt af gestum.
Meira síðar.
Tags: Chiapas, Mexíkó, Tabachula
Aftur heim
Fríið endaði með því að vera eitt af þessum þar sem að sýklalyf og verkjatöflur komu mér í gegnum síðustu dagana. En ef maður fer á fjarlægar slóðir þá verður maður að vera undirbúinn fyrir slíkt. Þeir sem fara í mesta lagi til Danmerkur í fríið lenda eflaust sjaldan í svona erfiðleikum en sögurnar mínar eru eflaust betri svona eftir á.
Chiapas er annars fallegasta ríki Mexíkó sem ég hef séð hingað til, slær jafnvel út Quintana Roo. Skrifa einhverja frásögn af þessu einhvern daginn. Set jafnvel inn myndir líka en það er orðið langt síðan að ég hef getað gefið mér tíma í slíkt.