Archive for the ‘Lífið’ Category
Lengi er von á einum
Ég er ekkert hættur bloggi ef aðdáendur mínir voru farnir að óttast það. Tölvan mín var send í yfirhalningu og á sama tíma dó endanlega rafhlaðan í Makka konunnar þannig að við vorum sambandslaus um hríð.
Makkinn er kominn í gagnið en hann er yfirleitt ekki hér heima við þannig að ég sit nú á netkaffihúsi og pìkka þetta inn. Bloggið má ekki sálast þótt að tölvurnar bregðist.
Annars er ekki mikið um að vera í Mexíkó. Vinn eins og skepna daginn út og inn og allar helgar. Líklega er það eins og það á að vera.
Hef aftur blogg þegar sambandið verður orðið skikkanlegra. Nenni ekki að blogga án íslensks lyklaborðs.
Ari þriggja ára
Þrátt fyrir að það séu næstum tvær vikur liðnar þá vil ég ekki sleppa því að minnast á afmæli Ara þan
n 11. janúar síðastliðinn. Drengurinn er orðinn þriggja ára og er nokkuð stoltur af þvi. Smelli inn einni mynd af kappanum svona til hátíðabrigða.
Fór vel á því að á afmælisdeginum skundaði ég niður á pósthús til að sækja jólapakkann frá Íslandi fullan af góðum gjöfum.
Annars gengur eitthvað hægt að blogga undanfarið. Ætla þó mér ekki að enda sem Facebook-vesalingur eins og hafa orðið örlög svo margra fyrrverandi bloggara.
Tags: Ari Snær
Jól, áramót o.s.frv.
Vona að lesendur mínir hafi haft það gott um jólin. Sjálfur hafði ég það nokkuð gott, fékk saltfisk á aðfangadag en það er einn vinsælasti hátíðarmaturinn hér í landi.
Ég óska ykkur öllum velfarnaðar á næsta ári. Ártalið 2010 er falleg tala, vona að árið sjálft verði líka fagurt og mannbætandi.
Brjóstmylkingar
Emil Sær er alveg við það að falla úr flokki brjóstmylkinga (skelfilega er þetta erfitt orð). Hefur ekki fengið sopa frá mömmu sinni í tvo sólarhringa og fær þá væntanlega aldrei nokkuð meir mjólkurkyns úr þeirri átt. Gott að þessum hluta er lokið, eitt af þessum stóru skrefum í lífi ungbarna. Hann er einnig farinn að labba meðfram veggjum og húsgögnum en það er enn eitthvað í að hann fari að ganga sjálfur óstuddur.
Annars eru drengirnir báðir ljúfir og góðir, höfum verið einstaklega heppin með þá báða. Heilsuhraustir og kátir piltar. Reyndar fékk Emil einhvern vírus um daginn og fékk leiðinda bólur á andlit, handleggi og fætur. Þær eru reyndar að hörfa en hann hefur haft þær í u.þ.b. þrjár vikur. Anel fór með drenginn til læknis og hann sagði henni hvaða veira var þar að baki en hún gleymdi síðan nafninu þegar heim var komið, veirufræðingi heimilisins til mikilla vonbrigða. Þetta var víst ekkert hættulegt, eitthvað sem líkaminn ræður sjálfur fram úr með tímanum.
Talandi um brjóstmylkinga (tungan á mér fer í hnút við að segja þetta) þá fékk Anel kúnna um daginn frá Kúbu. Talið barst að brjóstmylkingum (eeerrrgh) og Kúbverjinn fræddi hana um þá skemmtilegu staðreynd að hann drakk móðurmjólkina fram að tólf ára aldri. Þetta finnst mér eiginlega sjúkt, get ekki að því gert. Hver vill hafa tólf ára krakka á brjósti? Hann sagðist alltaf hafa fengið sopann sinn þegar hann kom úr skólanum og líkaði það vel.
Svo þegar hann var fimmtán ára þá gifti hann sig. Hann fór semsagt úr einu parinu yfir í annað. Ætli það sé ekkert til á Kúbu sem heitir unglingsár? Held reyndar að þetta sé ekki normið á Kúbu en hvað veit maður svosem hvað þessir kommúnistar aðhafast?
PS. Velti því fyrir mér hvað ég fæ margar aukaheimsóknir frá BloggGáttinni fyrir að nefna brjóst í fyrirsögn.
Tags: brjóstmylkingar, Emil Sær, Kúba
Heimferð?
Nú fer að styttast í að við hjónin þurfum að ákveða hvort við kíkjum á klakann um jólin eður ei. Væri óneitalega gaman að fá alvöru jól og áramót en hvorugt hef ég séð síðan 2004. Þetta ræðst víst allt af efnahaginum sem er reyndar á uppleið eftir erfið misseri.
Það er nokkuð áhugavert fyrir mig að sjá Ísland eftir hrun en við vorum síðast á landinu í ágúst á síðasta ári. Rétt áður en allt fór á hliðina. Ég er því í nokkuð góðri aðstöðu til að sjá hvað hefur breyst við hrakfarirnar.
En þetta kemur víst allt í ljós, ef við komum ekki um þessi jól þá verður það bara síðar. Heimskreppan er víst enn í fullum gangi og því ekki fyrir hvern sem er að fljúga á milli heimsálfna.
Tags: bankahrunið, Ísland
Á leið til Kanada
Nú höfum við Anel hafið mikið umsóknarferli sem miðar að því að flytja fjölskylduna til Kanada á næsta ári. Ferlið tekur um víst um ár þannig að við förum líklega þangað seint a næsta ári. Stefnum að því að búa í Toronto.
Eftir þriggja ára búsetu í Kanada fær maður víst ríkisborgararétt og heldur honum alltaf, sama hvar búið er eftir það. Með honum fylgja víst ýmis fríðindi eins og frí menntun og heilsugæsla.
Ef einhver hefur áhuga á því að flýja kreppuna og fara til Kanada þá getið þið haft samband. Við gerum þetta í samstarfi við lögfræðistofu sem sér um umsóknir frá A til Ö og þá vantar alltaf kúnna. Rétt að taka fram að barnafólk er sérstaklega velkomið til Kanada, skortir víst grislinga þar í landi.
Nú get ég líklega titlað mig vesturfara agent, var ekki löngu tímabært að endurvekja þá starfsgrein?
Sölumaður hvítra tanna
Eyddi allri helginni í bás konunnar á sýningu sem tileinkuð var brúðkaupum. Var hún haldin í hinu tröllvaxna World Trade Center hér í borg þar sem við eigum einnig okkar tannlæknastofu. Ráðstefnuhúsið er reyndar í nokkurri fjarlægð frá turninum þar sem við höfum aðsetur en þetta heitir víst allt WTC.
Kynnti þar fyrir væntanlegum brúðhjónum nýjasta nýtt í aðferðum við að gera tennur hvítar auk annarra aðgerða til að flikka upp á brosið. Hef gert eitthvað svipað fyrir Anel nokkrum sinnum áður þannig að ég á í engum vandræðum með þetta. Höfðum alveg ótrúlega mikið upp úr krafsinu. Nú er bara að bíða og sjá hvort fólkið mætir á stofuna á næstu vikum.
Merkilegast við þetta var þó að sjá manninn sem var í básnum á móti okkur sem seldi inniskó og sandala í gríð og erg. Það er víst þannig hér í brúðkaupum að konurnar draga af sér skóna þegar líður á kvöldið og dansa berfættar þegar þær verða þreyttar á hælunum. Þarna sáu kapítalistar sér leik á borði og byrjuðu að framleiða skó…. til að dansa skólaus. Þessa inniskó og sandala er hægt að fá áletraða með t.d. nöfnum brúðhjóna, dagsetningu o.s.frv. Nú er víst í tísku að útvega öllum veislugestum í brúðkaupum svona skó til minningar um viðburðinn og til þess að dansa í…. berfætt.
Mér finnst þetta magnað dæmi um hvernig er hægt að skapa verðmæti út úr engu, skó til að dansa í skólaust. Veit að kallinn sem seldi þetta skrifaði undir samninga fyrir hálfa milljón ISK fyrsta daginn, föstudag, sem var lang rólegasti dagurinn. Velti því fyrir mér hvað hann seldi fyrir mikið yfir helgina.
Tags: World Trade Center
Emil eins árs
Yngri sonurinn á afmæli í dag. Ár liðið síðan Emil Sær kom í heiminn hér í Mexíkó. Verður lítið um veisluhöld í dag vegna anna en við bjóðum í afmæliskaffi á sunnudaginn.
Fórum í stúdíó fyrir um tveimur vikum og fengum nokkrar fínar myndir af okkur öllum. Læt eina fylgja með af afmælisbarninu í tilefni dagsins.
Tags: Emil Sær
Veikindi
Ég man þegar maður var einhleypur og veikindi voru frekar lítið mál. Maður lokaði sig af heima hjá sér og slakaði á í einhvern tíma, lét pestir og plágur líða hjá eins og lítið sé.
Með litla herramenn á heimilinu hefur þetta breyst töluvert. Anel náði sér í einhverja sýkingu í hálsi fyrir um 10 dögum af einum kúnnanum sem fljótt barst yfir til drengjanna og svo á endanum til mín. Því höfum við lítið sem ekkert sofið undanfarna viku. Maður rýkur upp nokkrum sinnum á nóttu til að huga að krílunum þrátt fyrir að maður vildi helst ekkert gera annað en að sofa í svona 20 tíma samfleytt.
Fórum til læknis i dag sem greindi hálssýkinguna og skammtaði sýklalyf fyrir drengina. Reyndar var það umhugsunarverð heimsókn, fórum án þess að eiga pantaðan tíma á opinbera heilsugæslustöð, fengum viðtal við lækni og sýklalyf án þess að borga einn pesó fyrir. Læknirinn var reyndar ekkert sértaklega viðmótsgóður en maður býst heldur ekki við miklu þegar ekkert er borgað.
Gæti trúað því að heilbrigðiskerfið hér sé á sumum sviðum fremra því sem tíðkast hjá stóra ríka nágrannanum í norðri.
Beinagrindin leiðrétt
Í byrjun mánaðarins fór ég til læknis. Þar sem ég fer afar sjaldan til læknis eru þetta nokkur tíðindi. Þessi læknir ber líklega titilinn bæklunarlæknir á íslensku. Þegar ég mætti til hans skipaði hann mér umsvifalaust að fara úr buxunum og þuklaði mig svo allan ásamt því að sveiga og beygja á mér fæturnar. Svo kvað hann upp úrskurð sinn. Hann sagði að ég væri einkar sveiganlegur maður og meinti það bókstaflega. Því til sannindis sveigði hann mig aðeins fyrir framan Anel, vatt upp á hendurnar á mér eins og ég væri tuskubrúða. Konan rak upp stór augu yfir liðleika eiginmannsins.
Ég varð einnig nokkuð hissa á þessu, læknirinn spurði meira að segja hvort ég stundaði leikfimi. Ég fór næstum því að hlægja en hélt aftur af mér. Ég hef verið sakaður um margt en að vera liðugur íþróttamaður, það slær nú flest út. Hélt um stund að ég hefði loks fundið ofurhetjukrafta mína. Að ég væri kannski Mr. Fantastic II. Rétt er að taka fram að við konan höfum horft mikið á Heroes undanfarið.
Þegar ég rankaði við mér af ofurhetjudraumnum heyrði ég lækninn segja hvernig þessi liðleiki hafði farið með mig. Fæturnir á mér voru það liðlegir að ég hafði fengið nokkurs konar flatfót sem er þó ekki eiginlegur flatfótur skilst mér. Afleiðingarnar af þessu eru þær að ég geng skakkt og er frekar hokinn.
Það rann upp fyrir mér ljós. Skyndilega skildi ég af hverju ég er eins og ég er. Allt frá því ég var barn var ég hokinn í baki en aldrei nokkurn tímann var gerð nein athugasemd við það. Helst var manni kannski skipað að sitja beinn og hætta þessu hengslum, eins og mér þætti það betra að vera svona eins og ég var. Svona eftir á að hyggja skil ég ekki afhverju enginn sagði neitt við þessu, kannski veit fólk almennt ekki afhverju slæm líkamsstaða stafar. Sjálfur vissi ég lítið um þetta.
Ekki eru mörg ár síðan ég heyrði fyrst um t.d. göngugreiningu og hvað það er. Hugsaði þá með mér að líklega ætti ég að láta líta á mig en gerði aldrei neitt í því. Konan rak mig til þessa læknis þar sem hann starfar í sömu læknamiðstöð og hún. Einnig þurftum við að láta líta á Ara en hann virðist ætla að vera eins og ég, sagði læknirinn, eftir að hafa skoðað hann gaumgæfilega.
Góðu fréttirnar eru að hægt er að rétta úr fótnum á Ara. Emil er of ungur enn til að hægt sé að sjá hvort hann sé svona líka. Ari þarf að ganga í sérstökum skóm með innleggjum þar til að fóturinn á honum verður orðinn eðlilegur, veit reyndar ekki hvað það tekur langan tíma. Ég hinsvegar verð að ganga í skóm með innleggjum þar sem eftir er. Læknirinn sagði að líklega gæti ég átt von á því að líkamsstaða mín yrði betri þegar beinagrindin fær réttan stuðning. Mér finnst nokkuð magnað hvernig svona lítið smáatriði getur breytt miklu.
Við fórum í dag í sérstaka skóbúð með snepil frá lækninum. Pöntuðum innlegg og tvenna skó á Ara og stefnum á að fara aftur í næstu viku til að ganga frá minni pöntun. Anel skipaði mér að fleygja öllum skóm sem ég á og ganga þaðan í frá einungis í nýjum skóm með þar til gerðum innleggjum. Að sjálfsögðu mun ég gegna því.
Ég hlakka reyndar nokkuð til að sjá hver árangurinn af þessu verður. Í skóbúðinni sá ég hvernig svona fótagalli getur haft slæm áhrif. Eitt veggspjald taldi upp ótal kvilla eins og bakverki, vöðvaspennu, þreytu og verki í hnjám og ökklum, höfuðverki, verra jafnvægi og það sem mér fannst merkilegast, skortur á einbeitningu.
Hver veit, ef ég hafði ekki haft þennan fótagalla hefði ég ef til vill verið betri námsmaður því skortur á einbeitningu er einmitt krónískt vandamál hjá mér. Kannski hefði ég einnig getað verið mikill íþróttakappi ef ég hafði haft fæturnar í lagi. Þetta hefur háð mér alla mína ævi. Aldrei að vita nema að eftir nokkrar vikur verð ég kannski orðinn nýr og betri maður, uppréttur og einbeittur. Ég mun skrifa um árangurinn af þessari eiflífðarmeðferð þegar reynsla verður kominn á þetta.
Þangað til, ef þið lesendur sjáið krakka sem eru bognir í baki eða ganga skakkt þá skuluð þið skipa foreldrunum að senda þau til bæklunarlæknis. Þið gerið líf þeirra töluvert betra með því.