Archive for the ‘Hugleiðing’ Category
Sjö ár samfleytt á blogginu
Um daginn var ég að kvarta og kveina yfir því að Blogger var búinn að fleygja gamla blogginu mínu. Þetta þótti mér afleitt þar sem ég var að vinna í því að flytja það hingað yfir til varðveislu fyrir komandi kynslóðir. Það vandamál leystist þó af sjálfu sér þar sem gamla bloggið dúkkaði aftur upp af sjálfdáðum skömmu síðar.
Rétt í þessu var ég svo að ljúka við að flytja síðustu færsluna yfir, sem verður þá fyrsta færslan í þessu ritsafni. Hún var skrifuð þann 10. ágúst 2002 og var svohljóðandi: “Eign er stuldur”. Líklega var maður róttækari í hugsun hér áður fyrr. Verð reyndar að viðurkenna að þetta mottó anarkistanna gekk ekki alveg upp fyrir manni þá frekar en nú. Var í raun meira til að prófa bloggkerfið heldur en pólitísk yfirlýsing.
Hvað um það. Gamla bloggsíðan var upphaflega hugsað sem hópblogg fjögurra ungra manna sem áttu það sameiginlegt að þeir voru að flytja frá Akranesi til Reykjavíkur til að búa saman í húsi einu á Óðinsgötunni. Sverrir var upphafsmaður þessa bloggs. Sjálfur var ég svo eftirá að ég vissi ekki hvað orðið blogg þýddi á þessum tíma.
Kommúnan á Óðinsgötunni var líklega einn skemmtilegasti íverustaður sem ég hef búið í. Sú sæla tók þó enda um vorið og hópurinn tvístraðist, þó ekki mjög. Ég fór í líffræðiferð til Tælands um vorið og sneri aftur til Reykjavíkur í júní 2003 og leigði þá hjá Stínu systur eftir það. Var þar allt þar til ég fór til Svíþjóðar í ágúst 2005 til að stunda meistaranám. Kynnist þar minni heittelskuðu eins og frægt er orðið. Flutti svo loks vestur um haf í desember 2006 og hef verið hér í Mexíkóborg meira og minna síðan.
Frá því að ég hóf áðurnefnd bloggskrif í ágúst 2002 hef ég alltaf haldið þessu við. Stundum skrifaði ég mikið, stundum lítið. Undanfarið hefur þessi síða ekki verið mjög virk sökum tímaskorts. En þó hef ég alltaf sett inn eina og eina færslu aðdáendum mínum til óblandinnar ánægju.
Reyndar fer ég að verða með langlífari bloggurum. Var ekki einn af þeim fyrstu en þó í fyrra fallinu með þetta blogg. Hef svo bloggað a.m.k. eitthvað í hverjum mánuði nú í sjö ár samfleytt. Man ekki eftir mörgum bloggurum sem hafa náð því. Margir byrjuðu á undan mér en eru nú hættir. Sumir hafa byrjað og hætt og byrjað svo aftur síðar o.s.frv.
Af þeim sem ég fylgist með reglulega er það líklega einungis Matti sem hefur verið í þessu lengur en ég og hefur ekki tapað taktinum. Björn Bjarna slær mér líklega einnig við og einhverjir fleiri, katrín.is man ég t.d.
Af öðrum afrekum þá hef aldrei brostið í grát á netinu yfir því hvað allir eru vondir við mig og/eða flutt mig yfir á læst blogg. Lokuð blogg eru frekar furðuleg fyrirbæri fyrir mér en það hefur víst hver sinn smekk. Ég hef líklega aldrei verið nógu vinsæll eða umdeildur til að fólk hafi nennt að rífast við mig eða haft í frammi dólgslæti á síðunni minni.
Það stappar dálítið nærri geðveiki að hafa flutt allt gamla bloggið mitt handvirkt, færslu fyrir færslu, hingað yfir. En minningarnar eru dýrmætar, sérstaklega þegar þær verði eldri. Ég er ekki mjög minnisgóður sjálfur og því er ómetanlegt að hafa þetta blogg sem hefur skráð flest allt markvert og ómarkvert sem á daga mína hefur drifið. Megnið af því sem ég hef skrifað er bölvað þrugl, sérstaklega frá fyrstu árunum en það skiptir litlu. Ég hef gaman af þessu.
Geri ráð fyrir því að halda áfram að blogga út í hið óendanlega. Þetta er of skemmtilegt og nauðsynlegt að halda utan um það sem gerist í lífinu. Verður helsta heimildin þegar ævisaga mín verður rituð og gefin út.
Stærsti gallinn er líklega sá að þetta blogg hefur líklega útilokað mig frá þáttöku í pólitík. Ef ég færi að skipta mér eitthvað af hlutunum verða gömul ummæli um hitt og þetta, gríðarlega ómálefnaleg, dregin upp og ég stimplaður sem vitleysingur í fjölmiðlum. Enda fer ég ekkert að neita því að ég er einn slíkur.
VIÐBÓT. Bent hefur verið á það í andsvörum að Óli Gneisti hefur bloggað samfleytt frá febrúar 2002. Er líka með Stefán Pálsson á Blogggáttinni sem er eldri í hettunni en ég. Guðrún Helga fær svo líka viðurkenningu fyrir að hafa haldið út jafn lengi og ég en hún byrjaði 11 dögum á eftir mér.
Sérkennileg mannanöfn sem föðurnöfn
Þegar leit stóð yfir af nöfnum á drengina (þá sérstaklega þeim seinni) hófust miklar pælingar um mannanöfn almennt. Þar sem ég er í hnattvæddu hjónabandi þurftu nöfnin að vera vel valin og þar af leiðandi bera drengirnir mjög alþjóðleg nöfn, Ari og Emil. Að minnsta kosti eru þau alþjóðleg frá mínu vestræna sjónarhorni. Þau eru auðveld í framburði, stutt, þjál og innihalda ekki skrítna stafi.
Anel tók þann pólinn í hæðina frá upphafi að nöfnin skyldu vera íslensk þannig að við sluppum við að fara í gegnum spænsk og mexíkósk mannanöfn. Sjálfur var ég alltaf hrifinn af nafni síðasta konungs Aztekanna, Cuauhtémoc, en það stóð ekki til boða.
Við lásum okkur því í gegnum hina opinberu mannanafnaskrá og það verður að segjast sem er að sum nöfnin þar eru ekki hljómfögur. Hins vegar þegar að fólk sem ber sérstök mannanöfn eignast sjálft börn þá kemur nafn þeirra oft mjög vel út sem föðurnafn.
Sem dæmi þá eru nöfn á borð við Tyrfingur, Dufgus, Hreggviður eða Styrkár ekki sérstök nöfn að mínu mati. Hins vegar kemur það mjög vel út að vera Hreggviðsson, Dufgusson eða Styrkársdóttir. (Líklega hefði það einnig orðið flott að vera Cuauhtémocsson.)
Lexían í dag er því sú að ef þið viljið að barnabörnin beri flott föðurnöfn þá skulið þið nefna börnin sérkennilegum nöfnum. Þetta gildir aðallega varðandi eldforn norræn nöfn. Nýju nöfnin koma verr út. Það er hreinlega ekkert töff við það t.d. að vera Bambason eða Míódóttir.
Tags: mannanöfn
Flókinn heimur
Enn og aftur sannast fáfræði mín í peningamálum. Ég skil hreinlega ekki alveg þessa atburðarrás með Icesave draslið. Einhverjir gúbbar, sem héldu að þeir gætu rekið banka, byrjuðu að bjóða fólki í útlandinu að leggja inn peninga hjá þeim á svaka vöxtum. Síðan eyddu þeir öllum peningunum sem þeir fengu í vitleysu. Landsbankinn fer á hausinn og ríkið tók yfir leifarnar og stendur uppi með 640 milljarða (!) skuld frá áðurnefndum gúbbum við breska (fyrrverandi) sparifjáreigendur.
Ríkið þarf semsagt, samkvæmt drögum að samkomulagi, að standa í því næstu 15 árin að borga Bretum peninga sem nokkrir fávitar sviku þá um. Vegna þess að fávitarnir fæddust á Íslandi, illu heilli, þá eru samborgarar þeirra skyldugir til að borga skuldir þeirra. Það toppar þetta svo alveg að títtnefndir fávitar séu flestir með eignir sínar í einhverjum skattaskjólum í útlandinu svo að þeir þurfi ekki að borga skatta á Íslandi eins og einhverjir bjánar. Skattarnir fara jú núna í að borga skuldir þeirra, ekki séns að þeir taki þátt í svoleiðis rugli.
Held að það sé rétt sem einhver sagði að best hefði verið í ljósi aðstæðna að láta bankaræflana fara á hausinn síðastliðið haust og láta lánadrottna þeirra um að bítast um leifarnar. Varla hefði það getað orðið verra?
Hvað ef?
Hvað ef? spurningar geta verið áhugaverðar. Ég hef undanfarið verið að velta því fyrir mér hvað hefði orðið um mig ef ég hefði aldrei hitt konuna mína elskulega í Svíþjóð. Líkleg atburðarás er einhvern veginn svona:
- Í stað þess að gera lokaverkefni mitt í Mexíkó árið 2007 hefði ég líklega gert það á Íslandi.
- Mögulega hefði mér tekist að ramba á einhverja atvinnu í faginu það sama ár.
- Fullur af eldmóð og bjartsýni á íslenska efnahagsundrið hefði ég eflaust fest kaup á íbúð á fyrri hluta árs 2008. Maður varð jú að kaupa sér íbúð, annars tapaði maður peningum því þær eru alltaf að hækka í verði.
- Aldrei að vita nema einn bíll á gríðarhagstæðu myntkörfuláni hefði dottið inn líka. Ég meina það, lán án verðbóta. Hversu ljúft er það?
- Almennt séð hefði ég eflaust borðað of mikið af góðum og óhollum mat og væri líklega um 15 kílóum þyngri en ég er í dag.
Svo hefði hrunið komið. (Ég geri ekki ráð fyrir því að flutningur minn til Mexíkó hafi valdið þeim fiðrildaáhrifum að íslenska hagkerfið riðaði til falls.) Nýja íbúðin mín í 101 hefði fljótt orðið verðminni en lánið sem ég tók fyrir henni og há verðbólga sá um að ýkja muninn verulega upp. Myntkörfulánið hefði breyst í martröð og líklega hefði ég misst vinnuna eins og svo margir félagar mínir á mínum aldri.
Kannski hefði þetta endað með því að ég hefði hrökklast aftur í foreldrahús og orðið sauðfjárbóndi vestur á Snæfellsnesi. Í rauninni væri hægt að gera margt verra, segi það ekki. Líf í sveit hefur marga kosti.
Einhvern veginn sé ég mig þannig fyrir mér í þessari hliðstæðu tímalínu. Feitur, hálf-atvinnulaus, blankur, búandi heima hjá mömmu og pabba og síðast en ekki síst; alveg örugglega einhleypur og barnlaus.
Ég á aldrei eftir að sjá eftir því að hafa flutt til Mexíkó. Það er nokkuð ljóst. Þrátt fyrir að lífið hér hafi reynst mér erfiðara fjárhagslega en ég bjóst við þá er ég hamingjusamur hér úti með konunni og sonunum tveim.
Þetta þýðir þó ekki að við ætlum okkur að vera hér í Ameríku til eilífðarnóns. Vorum t.d. um daginn að athuga hvað erlendir tannlæknar þurfa að gera á Íslandi til að fá starfsréttindi þar og það virðist ekki vera mikið mál. Við gerum enn ráð fyrir því að snúa aftur einn góðan veðurdag þegar versta hrunið verður um garð gengið. A.m.k. að flytja til Norðurlandanna til að byrja með.
[Mér líst annars ekki á þessa þróun í blogginu, orðið alltof persónulegt undanfarið. Reikna með að skrifa eingöngu um umhverfismál og pólitík fram á haustið.]
Tags: kreppan
Tímanna tákn
Sest hefur á Alþingi piltur sem er yngri en ég, tveimur árum nánar tiltekið. Ég er nokkuð viss um að það hafi ekki gerst áður. Líklega er Ásmundur einnig fyrsti þingmaðurinn fæddur á níunda áratugnum.
Mér finnst ég þó ekki gamall enn, ef ég væri á þingi þá yrði ég næstyngstur. Skemmtilegt einnig að yngsti þingmaðurinn fæðist fjórum árum eftir að forsætisráðherra var fyrst kosinn á þing.
Tags: Alþingi
Þeir greiddu í píku…
Aldrei gæti ég notast við slíka hárgreiðslu bara út af nafninu. Kannski höfðu karlar meira sjálfstraust í gamla daga.
Verðtrygging
Ég hef aldrei skilið þetta með verðtryggingu lána. Margir heima halda því fram að þetta fyrirkomulag sé frábært og það má alls ekki leggja það niður. En ef það er svona frábært hvers vegna er það þá ekki notuð um víða veröld? Hversu mörg ríki notast við verðtryggingu nú til dags?
Tags: verðtrygging
Hefðarréttur vímuefna
Hugsum okkur heiminn augnablik án áfengis. Uppfinning þess átti sér aldrei stað af einhverjum orsökum. Ímyndum okkur svo ef einhverjum dyttti það í hug á 21. öldinni að hefja framleiðslu gleðidrykkja sem innihalda etanól. Neytendur þess njóta aukinnar hamingju við neysluna en einnig veldur það skyntruflunum og ótæpilegri sönggleði. Langvarandi neysla veldur skemmdum á miðtaugakerfinu og breytingum á persónuleika neytanda. Ofbeldi fylgir einnig stundum neyslunni, einkum meðal karla.
Hvað skyldi líða langur tími þar til þetta nýja vímuefni yrði bannað af yfirvöldum um allan heim? Nokkrir dagar?
Framleiðsla þess og sala ætti þá eftir að færast neðanjarðar. Við fengum án efa tíðar fréttir í fjölmiðlum af brugghúsum sem lögreglan á Íslandi hefur lokað. Kannski yrði Frakkland einhvers konar Kólumbía Evrópu í þessum hliðstæða veruleika þar sem Frakkar verða þekktir sem mestu áfengisframleiðendur heims, sérstaklega sólgnir í rauða fixið. Aldrei að vita nema fréttir yrðu fluttar af Ædol dómara á Íslandi sem reyndi að kaupa sér sjúss af einhverjum díler.
Fáránlegt? Vissulega en afhverju?
Ég bý í Mexíkó, landi sem eiturlyfjabarónar halda í heljargreipum. Ástandið er komið á það stig að herinn var nýverið kallaður út til að taka við löggæslunni í Ciudad Juárez, borg sem liggur rétt við landamæri Bandaríkjanna, vegna ofríkis dópsalanna. Fjárhæðir sem erfitt er að gera sér í hugarlund streyma frá dópistum til framleiðandanna, frá Bandaríkjunum til Mexíkó. Þessir peningar færa svo eiturlyfjahringjunum nánast ótakmörkuð völd. Stjórnmálamönnum er mútað sem og lögreglunni til að sleppa við allt vesen. Fátækt fólk er notað sem burðardýr til að koma efninu yfir landamærin á meðan barónarnir sjálfir lifa í fáheyrðum lúxus. Stjórnvöld reyna að stemma við stigum með því að lýsa yfir stríði við vímuefnin og eyða óheyrilegum upphæðum í baráttu sem litlu skilar.
Er ekki kominn tími til að skoða málin í samhengi og reyna jafnvel að læra eitthvað af sögunni? Einu sinni reyndu nokkur lönd að banna framleiðslu og neyslu áfengis. Afleiðingin varð t.d. í Bandaríkjunum mikil glæpaalda í kringum ólöglega áfengissölu. Vissulega atvinnuskapandi fyrir löggæsluna en er það þess virði?
Á BBC News sá ég um daginn umfjöllum um dópstríðið við landamæri Mexíkó og Bandaríkjanna. Þar var rætt við einn mann sem stendur í þessu stappi, man reyndar ekki hvaða embætti hann hafði með höndum. En ég man skýrt hvað hann sagði. Talið er með nokkurri vissu að tekjur dópsalanna hér í Mexíkó koma að mestu frá sölu á marijúana, um 65% af heildartekjum þeirra. Ef banni við sölu á því yrði aflétt væri það gríðarlegt klofspark fyrir þá sem selja það ólöglega á uppsprengdu verði. Veldi þeirra ætti eftir að verða svipur hjá sjón, miðað við núverandi ástand.
Ég held að einhvern daginn verði að minnsta kosti banni við sölu á marijúana aflétt. Sjálfur er ég fylgjandi því en ég tel að önnur sterkari efni, sem eru beinlínis lífshættuleg neytendum, verði áfram á svörtum lista hjá yfirvöldum.
Nú er ég í sjálfu sér ekki hlynntur því að fólk fái sér jónur en maður getur ekki endalaust hlutast til um ákvarðanir annarra. Rétt eins og ég vil ekki að fólk kjósi Framsóknarflokkinn en ég get ekki stutt lagasetningu til að banna það, þó ég telji flokkinn skaðlegan íslensku samfélagi.
Áfengi hefur unnið sér sess á Vesturlöndum sem viðurkennt vímuefni á meðan grasið er úthrópað sem dóp. Mætti segja að vínið hafi áunnið sér einhvers konar hefðarrétt á meðan önnur vímuefni hafa verið svo óheppin að koma seinna til sögunnar. Kannski er tóbak undantekningin en mér finnst alltaf skrítið að kalla það vímuefni þar sem víman er engin í því tilfelli. Fellur þó í hóp fíkniefna því fíknin er greinilega til staðar.
Ég er fylgjandi þeirri stefnu heima um að sala á löglegum fíkniefnum eigi heima í sérreknum ríkisbúðum. Bæði til að takmarka aðgengi að þeim og hámarka gróða yfirvalda af sölu þeirra, því kostnaður samfélagsins vegna þeirra er mikill. Ef marijúana ætti eftir að bætast í þennan hóp þá væri salan á því að sjálfsögðu best kominn í Ríkinu.
Allavega þá vonast ég eftir einhverri stefnubreytingu í þessum málum áður en það gerir núverandi heimalandi mínu enn frekari skaða en þegar er orðinn. Vandamálið er að stjórnmálamenn veigra sér við að styðja við bakið á svona róttækum tillögum því fáir vilja rugga bátnum sem þeir hafa komið sér svo þægilega fyrir í.
Tags: áfengi, Ciudad Juárez, dóp, marijúana
Appelsínugulur
Hvað skyldi appelsínugulur hafa heitið fyrrum á norrænni tungu áður en menn þekktu appelsínur?
Tags: appelsínur
Mun Bretland hverfa?
Einhvern veginn hef ég það á tilfinningunni að leifarnar af breska heimsveldinu muni brátt hverfa og enda á ruslahaugum sögunnar. Ég veit ekki hvað það er nákvæmlega, það er eitthvað við breska konungsdæmið sem virkar ákaflega forneskjulegt og stirðnað á mann. Þetta stúss þeirra í kringum kóngafólkið t.d., ég skil ekki afhverju er enn verið að púkka upp á konunga á 21. öldinni í lýðræðisríkjum. Thomas Paine hlýtur að vera á stöðugum snúning í gröfinni.
Ég held að N-Írland hljóti að sameinast Írska lýðveldinu einhvern daginn, að halda sömu þjóðinni aðskildri í tveimur hólfum gengur aldrei upp til lengdar þótt að menn geti þrjóskast við lengi. Skotar eru líka orðnir líklegir til að hugsa sér til hreyfings í sjálfstæðismálum, nú sem aldrei fyrr. Wales gæti jafnvel fylgt í kjölfarið. Tek það fram að þessar hugsanlegu breytingar verða líklega á löngum tíma, nokkrum áratugum.
Breska Samveldið fer þá líklega sömu leið enda hálf súr félagsskapur þar á ferðinni, gamlir kúgarar með gömlu þrælanýlendum sínum.
Eins og ég segi þá hef ég engin sérstök rök fyrir þessum spádómum, þetta er einhver tilfinning sem hefur grafið um sig. Spáð er að Bretland og Japan verði harðast úti í efnahagskreppunni af þróuðu löndunum að undanskildu Íslandi. Slíkt ástand hefur oft í för með sér breytingar til góðs eða ills. Í þessu tilviki held ég að það grafi undan Bretlandi og að það liðist enn meir í sundur. Saga breska heimsveldisins á 20. öld var samfelld saga niðurbrots og sundrungar og ég tel að ferilinn eigi eftir að halda áfram á þeirri 21. Undir lokin verður því ekkert eftir nema gamla England til minningar um forna tíð.
Þið lásuð það fyrst hér.
Tags: Breska Samveldið, Bretland, England, Skotland, Thomas Paine, Wales