Archive for the ‘Ferðalög’ Category
Ísland sett á ís
Verður víst ekkert úr fyrirhuguðu jólafríi á Íslandi þessi jólin. Það fær víst að bíða betri tíma.
Tags: Ísland
Leitin mikla
Er þessa stundina að skoða flug til Íslands. Það er flóknara nú en nokkru sinni þar sem í fyrsta lagi er ég alltof seinn í þessu og í öðru lagi þá megum við ekki snerta bandaríska grund á leið okkar. Emil litli er ekki með vegabréfsáritun og bandarísk yfirvöld leyfa slíku fólki ekki einu sinni að millilenda hjá sér. Að kría slíka áritun út úr kerfinu getur tekið nokkra mánuði og því ekki mögulegt í bili.
Hann fær vonandi bráðlega íslenskt vegabréf eins og bróðir sinn svo svona vandamál verða ekki að angra okkur framar.
Við stefndum að því að fara í gegnum Kanada í staðinn en uppgötvaði það þá að Icelandair flýgur einungis beint til Toronto og Halifax yfir sumarið. Einnig hafa Kanadamenn tekið upp þann ósið að rukka fólk frá minna ríkum löndum um vegabréfsáritanir síðan í júlí á þessu ári. Þeir afgreiða víst slíkar umsóknir á örfáum dögum en þetta er samt frekar þreytandi.
Því er eina færa leiðin að fara í gegnum Evrópu en það er ekki hlaupið að því að finna eitthvað á viðráðanlegu verði fyrir þá leið. Sýnist í augnablikinu að helst sé séns að finna eitthvað í gegnum London eða París. Sem betur fer er efnahagurinn hjá okkur hjónum kominn á blússandi siglingu aftur eftir kreppuárið mikla 2009 og við getum kannski leyft okkur að splæsa í flug til Íslands. Ætla þó ekki að lofa mér í nein áramótapartý strax, þetta er allt í skoðun.
Tags: Icelandair, Ísland, London, París
Heimferð?
Nú fer að styttast í að við hjónin þurfum að ákveða hvort við kíkjum á klakann um jólin eður ei. Væri óneitalega gaman að fá alvöru jól og áramót en hvorugt hef ég séð síðan 2004. Þetta ræðst víst allt af efnahaginum sem er reyndar á uppleið eftir erfið misseri.
Það er nokkuð áhugavert fyrir mig að sjá Ísland eftir hrun en við vorum síðast á landinu í ágúst á síðasta ári. Rétt áður en allt fór á hliðina. Ég er því í nokkuð góðri aðstöðu til að sjá hvað hefur breyst við hrakfarirnar.
En þetta kemur víst allt í ljós, ef við komum ekki um þessi jól þá verður það bara síðar. Heimskreppan er víst enn í fullum gangi og því ekki fyrir hvern sem er að fljúga á milli heimsálfna.
Tags: bankahrunið, Ísland
Fríið II
Eftir gistinguna hjá Horacio var víst kominn miðvikudagur. Var þá ákveðið að fara upp í fjöllin til að skoða friðlýst svæði sem kallast Porvenir og heimsækja dóttir Orlandos, Cendy, sem býr þar skammt hjá með manni og lítilli dóttur. Aftur var farið upp í pallbílinn og brunað upp í Sierra Madre fjallgarðinn. Strákarnir fengu þó að vera í einkabíl hjá Amöndu frænku sinni ásamt Anel.
Þetta ferðalag tók töluvert á bílana sem voru báðir drekkhlaðnir fólki og allt var uppí mót, á góðum vegum þó. Byrjaði að sjóða á bíl Amöndu og dekkin á pallbílnum fóru víst illa út úr þessari ferð. En þetta hafðist allt fyrir rest. Var orðið dimmt þegar við náðum heim til Cendy og við gistum um nóttina á hóteli þar sem hús frænkunnar var yfirfullt af fólki.
Þar um nóttina tel ég að ég hafi verið bitinn af einhverju kvikindi, líklega könguló, í ökklann því eftir þetta byrjaði hann að bólgna upp og var orðinn stokkbólginn nokkrum dögum síðar. Sýklalyf og bólgueyðandi náðu þó að redda því, alltaf má búast við einhverju svona í hitabeltinu þar sem lífríkið er gróskumikið.
Skoðuðum okkur um í Porvenir daginn eftir. Við vorum komin í það mikla hæð að þarna var mikið af barrtrjám og frekar svalt í veðri, miðað við að vorum syðst í Mexíkó. Síðan var haldið aftur heim til Orlandos, hópurinn tvístraðist eitthvað á leiðinni þar sem sumir fóru til Tapachula aftur en við fórum til Triunfo. Þar um kvöldið át ég tacos á einhverjum stað sem gerði mér ekkert sérstaklega gott. En maður kvartar ekki yfir smá magakveisu á svona stöðum.
Á föstudeginum fórum við til Tapachula aftur og ákváðum þar að fara norður til höfuðborgar Chiapas sem kallast Tuxtla og skoða þar einnig bæinn San Cristóbal sem er frægur ferðamannastaður. Segi nánar frá því síðar.
Tags: Chiapas, Porvenir, San Cristóbal, Tapachula, Triunfo, Tuxtla
Fríið I
Fórum til Chiapas í rútu á sunnudagskvöldi og náðum þangað á mánudagsmorgni. Chiapas er syðsti hluti Mexíkó og að auki fórum við mjög sunnarlega þar til stærstu borgar þess ríkis, Tabachula. Einungis eru um 25 mín. akstur til Gvatemala þaðan. Þar eiga heima ættingjar Anelar en við fórum í útskriftarveislu Williams, eins frænda hennar sem er nýútskrifaður lögfræðingur.
Við héldum að veislan ætti að vera á þriðjudeginum en hún átti víst að vera strax þá um kvöldið. Því fór mánudagurinn í að undirbúa herlegheitin, blása upp blöðrur og þess háttar. Líklega var hátt í 40 stiga hiti þarna syðra en maður kippir sér lítið upp við slíkt í þessu landi.
Veislan fór vel fram, lambakjöt á boðstólum og mikið dansað. Þó gátum við ekki verið þarna lengi frameftir þar sem að drengirnir voru þreyttir eftir rútuferðina og sofnuðu fljótt. Við fórum því heim til Elizabet frænku, systir tengdamömmu og móðir Williams, til að sofa en það gekk ekki áfallalaust þar sem Emil ákvað að vera með tanntökuverki og græt eitthvað frameftir nóttu. Það er líka frekar óþægilegt að sofa í svona hita þar sem húsin hér eru yfirleitt ekki loftkæld.
Daginn eftir var ákveðið að fara heim til Orlando frænda, bróðir tengdamömmu, sem býr í þorpinu Triunfo um þriggja tíma akstur frá Tapachula. Fjölskylda tengdamömmu er þaðan og þar ólst hún upp. Þetta þorp er svo lítið að ég finn það hvorki á Wikipedia né Goggle Maps en hef þó ekki leitað af mér allan grun. Vandamálið með Mexíkó er að margir staðir heita nákvæmlega það sama og því stundum erfitt að leita að ákveðnum stöðum.
Öll fjölskyldan fór til Triunfo, þar af flestir á pallinum á pallbíl Orlandos að hætti dreifara. Ég sólbrann á leiðinni á pallinum frekar illa og hef enn ekki beðið þess bætur þegar þetta er skrifað. Skömmu eftir komuna þangað skelltum við okkur í sund í á einni sem rennur þarna niður hæðarnar. Triunfo er staðsett á miklum hæðum við rætur Sierra Madre fjallgarðsins og þar er geysifallegt um að litast. Allt er iðjagrænt, skógar og hæðir allt í kringum ásamt ám og lækjum sem liðast um eftir landslaginu. Við syntum í stórum hyl í á sem lá nokkuð hátt uppi í hæðunum og lítill foss steypist þar ofan í, mesta sportið var að komast á bak við hann og dýfa sér ofan í hylinn. Strákunum fannst þó vatnið heldur kalt en mér fannst það gott eftir sólbrunann.
Nokkuð skondið var að rölta um með Anel í þessum bæ því þetta er smábær og allir þekktu fjölskyldu hennar þar sem hún var eitt sinn sú ríkasta í bænum. Fullt af fólki sem kom að tala við okkur. Hittum líka á nokkra fjarskyldari ættingja sem búa þarna sem voru afar glaðir að hitta Anel og bláeygðu syni hennar. Fórum og heimsóttum elsta bróðir tengdamömmu þar um kvöldið sem heitir Horacio og hann bauð okkur gistingu sem við þáðum með þökkum þar sem heimili Orlando var yfirfullt af gestum.
Meira síðar.
Tags: Chiapas, Mexíkó, Tabachula
Aftur heim
Fríið endaði með því að vera eitt af þessum þar sem að sýklalyf og verkjatöflur komu mér í gegnum síðustu dagana. En ef maður fer á fjarlægar slóðir þá verður maður að vera undirbúinn fyrir slíkt. Þeir sem fara í mesta lagi til Danmerkur í fríið lenda eflaust sjaldan í svona erfiðleikum en sögurnar mínar eru eflaust betri svona eftir á.
Chiapas er annars fallegasta ríki Mexíkó sem ég hef séð hingað til, slær jafnvel út Quintana Roo. Skrifa einhverja frásögn af þessu einhvern daginn. Set jafnvel inn myndir líka en það er orðið langt síðan að ég hef getað gefið mér tíma í slíkt.
Chiapas
Við erum farin í fríið, ætlum á æskuslóðir tengdamömmu sem eru syðst í Mexíkó í ríkinu Chiapas. Förum nálægt landamærunum að Gvatemala. Chiapas er helst þekkt fyrir mikla náttúrufegurð, fátækt og fyrir að vera heimkynni Zapatista uppreisnarhreyfingarinnar. Við erum að fara í útskriftarpartí hjá einum frænda Anelar. Öll systkini tengdamömmu mæta á svæðið en þau eru víst ellefu talsins, þar af þekki ég níu nú þegar. Þau voru tólf en ein systirin lést fyrir um 20 árum.
Verð því líklega netlaus fram á næstu helgi. Förum eftir fjóra tíma í rútuna, áætlaður ferðatími er 16 klukkustundir.(!) Það verður athyglisverð lífsreynsla. Held að fyrra met mitt séu 12 tímar, sett í Kenýa fyrir þremur árum. Vegirnir hér eru sem betur fer betri þannig að ég er enn rólegur yfir þessu.
Mér skilst að það sé mjög heitt þarna syðra, hitabeltisloftslag og regnskógar. Mér líst vel á þetta, get ekki sagt annað.
Tags: Anel, Chiapas, Zapatista
Heima
Fyrst að búið er að borga CableVision reikninginn hef ég nú fengið aftur nettenginguna mína og þessa hálfu skrilljón sjónvarpsstöðva sem ég horfi nú lítið á. Von er á því að eitthvað eigi eftir að lifna yfir þessu bloggi sem hefur legið í hitamóki í sumar.
Við erum semsagt komin heim til Mexíkó eftir sumarfrí sem hófst 20. júní þegar foreldrar mínir og systkini komu hingað til lands. Við náðum að gera eitthvað skemmtilegt með þeim, m.a. ferð í póstkortsparadísina Cancún við karabíska hafið. Frá Mexíkó var farið 1. júlí til New York og stoppað þar í tvær nætur áður en haldið var heim á leið til Íslands.
Á Íslandi voru lítil afrek unnin enda Anel kasólétt og leiðinlegt að drösla Ara greyinu út um allar trissur, eins smár og hann er. En við náðum að eyða ágætum tíma með ættingjum og vinum sem er jú mikilvægast fyrir fólk búsett í útlöndum. Af þeim tíma sem við vorum á skerinu var rúmum helming eytt í gamla sveitarfélaginu Kolbeinsstaðahreppi sem heitir eitthvað allt annað í dag, en þar búa foreldrar mínir fyrir þá sem ekki og ekkert vita. Það sem eftir stóð var eytt í borg óttans þar sem Stína systir skaut yfir okkur skjólshúsi.
Þann 8. ágúst flugum við til Toronto og vorum þar í fimm nætur. Toronto kom nokkuð á óvart, mjög skemmtileg borg og fólkið svo indælt að maður gæti hreinlega fengið klígju. Þar fórum við m.a. upp í CN turninn sem einu sinni var hæsta mannvirki heims og skoðuðum hina rómuðu Niagra fossa sem eru hreint út sagt dásamlegir. Þegar maður eins og ég tekur sér orðið “dásamlegur” í munn þá er nú eitthvað mikið á ferðinni.
Heimkoma til Mexíkóborgar var svo 13. ágúst og gekk það allt vel eftir að frændinn sem sótti okkur uppgötvaði að á flugvellinum eru tvö terminöl (hvað heitir þetta á íslensku?) og að okkar flug var ekki á því sem hann hafði beðið óþreyjufullur á.
Margt hefur gerst hér í millitíðinni, það helsta er að búið er að gera klárt í nýju læknamiðstöðinni og ekkert því til fyrirstöðu að flytja inn tannlæknagræjur og hefja leik. Ný gólfefni, búið að mála, nýjar hurðir, búið að setja upp biðstofu og vantar bara tvo plasmaskjái sem eru víst væntanlegir. Það var notalegt að sjá þetta allt búið og gert, æskudraumar mínir um pelsa og hoppandi glæsikerrur hafa sjaldan verið jafn nálægt manni.
Nú er næst á dagskráinni að finna atvinnu við hæfi hér í stórborginni og ég er nokkuð bjartsýnn á að það hafist af enda nóg af tækifærum í svona ofvöxnum stað. Einnig langar mig mikið til að strauja harða diskinn á tölvunni minni sem aldrei hefur verið gert síðan fest voru kaup á gripnum sumarið 2005. Enda er hún orðin hægfara eins og aldurhnigið letidýr með lömunarveiki og full af alls kyns óáran sem ég ber enga ábyrgð á.
Gaman að geta bloggað aftur, neita því ekki.
Toronto
Er ekki um að gera að blogga frá Kanada fyrst maður getur? Við lentum ekki í bombunni hér í gær ef menn höfðu áhyggjur af því. Skrifa meira við tækifæri.
Reykjavík
Núna erum við stödd í borg óttans eftir að hafa verið í sveitinni frá 4. júlí. Vonumst eftir að hitta eitthvað af góðu fólki meðan við erum hér. Mamma lánaði mér símann sinn sem er víst 849-5625. Mér skilst að hann tapi allri rafhleðslu ef talað er lengur en 30 sekúndur þannig að þeir sem hringja verða að velja orð sín af kostgæfni.