X-faktorinn

Þessi ræsis-blaðamennska kom fyrir augu mín áðan. Ekki veit ég hvort blaðamenn Vísis hafa þarna náð að finna sér svona hentugan borgaralegan menntamann, eða hvort þetta er bara þeirra eigin fagurfræðilega framsetning, en það kemur út á eitt. Þetta kemur óneitanlega flatt upp á mig eftir að hafa í nokkur ár stutt flokk sem manni hefur almennt fundist að margir séu of hræddir til að kjósa sökum róttækni hans. Þetta minnir mig á eitthvert hugtak í frægri skáldsögu, hvað er það aftur? Já alveg rétt, Newspeak…

Mér varð litið í nýjasta hefti Skírnis í dag og krossbrá þegar ég sá þar mitt eigið nafn á prenti, í grein eftir Ástráð og Eystein. Tilefnið er lítil grein sem ég skrifaði í bræðiskasti fyrir tveimur árum í Moggann, til höfuðs einhverjum gaur sem var almennt hlynntur virkjunum og vildi endilega blanda Eyðilandinu inn í það mál og nota það sem lóð á vogarskálar síns sjónarmiðs. Það angrar mig mikið núna, þetta greinarkorn. Er reyndar enn á sömu skoðun og þá, en ég hefði skrifað hana allt öðru vísi í dag, af meiri yfirvegun (uu við hvern er ég að tala hérna?).

Svo var nýjasta heftið af Jóni á Bægisá, því frábæra tímariti, að detta í hús, með tveimur litlum ljóðum eftir Paul Muldoon sem ég þýddi fyrir heilli eilífð, að mér virðist. Hefði líklega viljað gera það á annan hátt, þori varla að gá.

Jebb, Illugi Jökulsson má eiga það að hann orðaði þetta ágætlega. Eins og Viðar Þorsteins orðaði það líka á laugardaginn síðastliðinn, þá erum við bara eins og heimtufrekir krakkar fyrir þeim. Djöfull ætla ég að mæta á Austurvöll á morgun.

Kristján Kristjánsson var áður fjölmiðlafulltrúi hjá FL Group og Hannesi Smárasyni, en er nú orðinn fjölmiðlafulltrúi forsætisráðuneytis. Er enginn sem finnst það agnar ögn undarlegt, eða óviðeigandi? Allavega ekki Geir.

“Ef við viljum setja varnarleikjum nytjastefnumanna einhver mörk, þá hljótum við að æskja þess að nógu margir geri nógu mikið af því að fylgja samvizku sinni og sannfæringu, skeyta í engu um afleiðingarnar og segja einfaldlega: “Hér stend ég og get ekki annað.” Samfélag eintómra nytjastefnumanna, eintómra stjórnmálamanna, er siðlaust samfélag. Eina vonin um siðferði samfélagsins er sú að á meðal þegna þess séu margir menn sem ekki eru stjórnmálamenn.”

- Þorsteinn Gylfason, Að gera og vera, eða Skyldu stjórnmál hljóta að vera siðlaus? 1993

Hún er hér.

Á Íslandi hefur mestu skattbyrðinni verið velt yfir á þá sem lægstar hafa tekjurnar. Það er staðreynd. Sumir voru búnir að benda á þetta. Hannes Hólmsteinn og aðrir slíkir kónar andmæltu því auðvitað, en þeir hafa engan trúverðugleika og svona er í pottinn búið. Út er komin ný skýrsla sem sýnir þetta svart á hvítu. Hlustið á Einar Árnason hagfræðing BSRB ræða þetta í Speglinum síðasta miðvikudag, því þessi skýrsla virðist ekki fara hátt og ekki víða annars staðar fjallað um hana.

Er hægt að kalla svona pólisíur eitthvað annað en fólsku?

Nú munu vinir mínir þeir Alamos, Norton og Peter Lehman mun sjaldnar en áður geta komið í heimsókn.

Ekki ein, ekki tvær heldur heilar fjórar kvikmyndir eftir bókum Cormacs McCarthy eru á leið í bíó. Einhver hygginn útgefandi ætti nú að láta þýða þennan höfund fyrir sig. Hvað með The Road? Myndi ekki smá heimsendastemning steinliggja núna?

Hef verið að rifja upp nokkrar perlur úr íslenskri þýðingasögu. Venjulega þegar maður talar um góða þýðingu á hann ýmist við að íslenski textinn sé góður, eða að frumverkinu sé fylgt af mikilli trúmennsku, og stundum hvort tveggja. Nú er ég ekki sérlega góður í hvorki norsku né dönsku, en Pan eftir Hamsun í þýðingu Jóns Sigurðssonar frá Kaldaðarnesi, og Vonin blíð eftir Heinesen í meðförum Elíasar Mar(ar?) virðast mér vera algjörar úrvals þýðingar. Fleiri tillögur?

Væntanleg er þýðing á Árstíð í helvíti eftir Rimbaud, sem og þýðingar á ljóðum Allens Ginsberg, og þýðingar á úrvali belgískra ljóða. Sem er auðvitað frábært. Á hverjum degi fæ ég sendar haganlega gerðar gamanvísur, yfirleitt um kreppuna, og rapparar troða rímum inn í eyrun á mér. Bráðum kemur út lítil bók eftir sjálfan mig. Í henni er sumt sem er alvarlegt og annað sem myndi kannski frekar flokkast sem “flipp” eða “eip” eða “fíflalæti”, svolítið eins og þetta hér sem Þórbergur orti:

Láttu geisa ljóð úr bási,
ljúfa barn í mannlífsskarni!
Spæjari! Varstu sprok að segja?
Sprungu lýs á rauðri tungu?
Glyserin er guðleg læna.
Gling-gling-gló og hver á hróið?

og þetta má og ekkert að því, eins og annars staðar stendur. Góðar stundir.