Sem betur fer eru skynsamir menn þarna úti sem nenna að rökræða opinberlega og ítarlega um listamannalaun. Það eru bara ein rök sem mér finnst ekki heyrast nógu oft: það ætti að vera eðlilegt og sjálfsagt að samfélag geri borgurum sínum kleift að þroskast og njóta sín með því að stunda þá iðju sem hugur þeirra og hæfileikar standa til.
Því miður virðast margir vilja meina samborgurum sínum einmitt þetta, krefjast af þeim ófullnægju og vansældar, og að þeir selji sig, selji hug sinn. Sú krafa er yfirleitt studd úreldum hugmyndum um hvað það sé að vera matvinnungur. Sorgleg þröngsýni. Villimennska.