Á leiðinni heim úr kjörbúðinni áðan rakst ég á mann. Hann benti á bónuspokann minn og sagði “þú verslar við bófana”, sem var almenn athugasemd frekar en ásökun í minn garð. “Já, en hver er ekki bófi?”, datt þá út úr mér. Ég átti vitanlega ekki við að fólk almennt væri bófar, þetta var bara ein af þessum setningum sem koma stundum út um munninn á manni án þess að bak við þær séu vel mótaðar hugsanir.
Ég held, að það sem mig langaði að segja væri að ég vantreysti athafnamönnum almennt. Ég hef alltaf haft illan bifur á þeim mörgum, en miklu meira nú orðið en áður. Alveg síðan hrunið varð hef ég, og væntanlega flestir aðrir, upplifað íslenskt samfélag mjög ákveðið sem samfélag sem er undir hælnum á viðskipta-þorpurum, maðksmogið og illa lyktandi. Það er vægast sagt leiðinlegt, en virðist ekki ætla að breytast neitt. Engum hefur verið refsað, enginn hefur sagt af sér.
Það er líka ansi ömurlegt að vera fastur í jafn symbíótísku sambandi við aðila sem maður hefur jafn illt álit á. Ég þarf að versla ódýrt, og það er engin önnur kjörbúð nálægt mér. Ég fæ næringu mína frá bófunum.
Ég versla almennt við bófann með besta dílinn. Ef maður sæi eðlismun en ekki stigsmun (hve vel bófanum gengur að græða) þá myndi ég skipta um búð en annars ekki.