X-faktorinn

Við eignuðumst a.m.k. tvær algjörar lykilbækur: Árstíð í helvíti eftir Rimbaud í þýðingu Sölva Björns og úrval af helstu ljóðum Allens Ginsberg í þýðingu Eiríks Arnar. Við það bætist að í ljóðabókinni hans Magnúsar Sigurðssonar er talsvert magn af klassískum ljóðmælum eftir Katúllus og Virgil í þýðingu og Don Gyrðir Elíasson sendi frá sér Flautuleik álengdar. Ef þessari glæsilegu pródúksjón verða ekki gerð svolítið ítarleg skil í viðeigandi miðlum þá er eitthvað að.

Þessi ræsis-blaðamennska kom fyrir augu mín áðan. Ekki veit ég hvort blaðamenn Vísis hafa þarna náð að finna sér svona hentugan borgaralegan menntamann, eða hvort þetta er bara þeirra eigin fagurfræðilega framsetning, en það kemur út á eitt. Þetta kemur óneitanlega flatt upp á mig eftir að hafa í nokkur ár stutt flokk sem manni hefur almennt fundist að margir séu of hræddir til að kjósa sökum róttækni hans. Þetta minnir mig á eitthvert hugtak í frægri skáldsögu, hvað er það aftur? Já alveg rétt, Newspeak…