X-faktorinn

Mér varð litið í nýjasta hefti Skírnis í dag og krossbrá þegar ég sá þar mitt eigið nafn á prenti, í grein eftir Ástráð og Eystein. Tilefnið er lítil grein sem ég skrifaði í bræðiskasti fyrir tveimur árum í Moggann, til höfuðs einhverjum gaur sem var almennt hlynntur virkjunum og vildi endilega blanda Eyðilandinu inn í það mál og nota það sem lóð á vogarskálar síns sjónarmiðs. Það angrar mig mikið núna, þetta greinarkorn. Er reyndar enn á sömu skoðun og þá, en ég hefði skrifað hana allt öðru vísi í dag, af meiri yfirvegun (uu við hvern er ég að tala hérna?).

Svo var nýjasta heftið af Jóni á Bægisá, því frábæra tímariti, að detta í hús, með tveimur litlum ljóðum eftir Paul Muldoon sem ég þýddi fyrir heilli eilífð, að mér virðist. Hefði líklega viljað gera það á annan hátt, þori varla að gá.

Jebb, Illugi Jökulsson má eiga það að hann orðaði þetta ágætlega. Eins og Viðar Þorsteins orðaði það líka á laugardaginn síðastliðinn, þá erum við bara eins og heimtufrekir krakkar fyrir þeim. Djöfull ætla ég að mæta á Austurvöll á morgun.

Kristján Kristjánsson var áður fjölmiðlafulltrúi hjá FL Group og Hannesi Smárasyni, en er nú orðinn fjölmiðlafulltrúi forsætisráðuneytis. Er enginn sem finnst það agnar ögn undarlegt, eða óviðeigandi? Allavega ekki Geir.

“Ef við viljum setja varnarleikjum nytjastefnumanna einhver mörk, þá hljótum við að æskja þess að nógu margir geri nógu mikið af því að fylgja samvizku sinni og sannfæringu, skeyta í engu um afleiðingarnar og segja einfaldlega: “Hér stend ég og get ekki annað.” Samfélag eintómra nytjastefnumanna, eintómra stjórnmálamanna, er siðlaust samfélag. Eina vonin um siðferði samfélagsins er sú að á meðal þegna þess séu margir menn sem ekki eru stjórnmálamenn.”

- Þorsteinn Gylfason, Að gera og vera, eða Skyldu stjórnmál hljóta að vera siðlaus? 1993

Hún er hér.

Á Íslandi hefur mestu skattbyrðinni verið velt yfir á þá sem lægstar hafa tekjurnar. Það er staðreynd. Sumir voru búnir að benda á þetta. Hannes Hólmsteinn og aðrir slíkir kónar andmæltu því auðvitað, en þeir hafa engan trúverðugleika og svona er í pottinn búið. Út er komin ný skýrsla sem sýnir þetta svart á hvítu. Hlustið á Einar Árnason hagfræðing BSRB ræða þetta í Speglinum síðasta miðvikudag, því þessi skýrsla virðist ekki fara hátt og ekki víða annars staðar fjallað um hana.

Er hægt að kalla svona pólisíur eitthvað annað en fólsku?