X-faktorinn

Aðal leikhúsið í Strasbourg bregður sér líka í gerfi bókabúðar. Bæði fyrir og eftir sýningu, og reyndar í hléinu líka, býðst gestum að versla sér bækur sem er stillt upp sérstaklega og þykja á einhvern hátt tengjast verkunum sem er verið að sýna. Leikskrárnar eru líka allar fullar af vísunum í allt mögulegt, skrif hinna og þessarra ljóðskálda, rithöfunda og heimspekinga. Með öðrum orðum er lögð mikil áhersla á að láta verkin í hugmyndafræðilegt samhengi. Sem bjargar þeim auðvitað ekki ef þau eru drasl.

Fyrir svolitlu síðan fór ég að sjá verk sem heitir Tournant autour de Galilee, eða Snúist í kringum Galíleó. Það var t.d. algjört drasl, eitt af þessum nýmóðins póst-dramatísku leikverkum af verstu sort. Leikkonurnar hlupu í hringi, veltust um sviðið með spastískum kippum, fóru úr fötunum og límdu utan á sig A4-blöð, settust á hækjur sér og gröðguðu í sig eplum eins og þær væru apar að borða döner kebab, og af og til var svín, heilmikil gylta að nafni Bíbí, leitt fram á sviðið og látin elta bolta. Leikskráin var auðvitað full af vísunum í Brecht, Pessoa, Robert Musil og heimspekinginn Karl Popper, og almennum vangaveltum um Galíleó og Isaac Newton. Verkið sjálft var auðvitað ömurlegt. Hvernig ætli leikstjórinn hefði brugðist við ef honum hefði verið bent á að þetta væri bara drasl? “Hvað er að þér? Sérðu ekki allar pælingarnar mínar?”

Svo er ég líka viss um að leikstjórinn er hommi. Algjör hommi K. Bhabha. Úúú…

Jæja, nú er ég aldeilis feginn að vera ekki á Akureyri. Hún er nefnilega næsti bær við Dalvík.

Verkefnin hrannast upp, en samt finnst mér ég ekki alveg vita hvað ég á af mér að gera. „Verið eins og Bleiki pardusinn“ segja Deleuze og Guattari. Alltaf jafn mikil hjálp í þeim félögum.

Svo held ég áfram að nærast á ferli Steinars Braga. Það má kynna sér hérna. Hugmyndin Sólskinsfólkið vs. Bacon/Deleuze er upphaflega komin frá Viðari Þorsteins, sem einnig las yfir og kom með nauðsynlegar athugasemdir.

Komið er fram í miðjan maí. Núna er ég búinn að vera heilan vetur í bókmenntanámi á mastersstigi við bærilega virtan franskan háskóla, en meðal þess sem helst hefur komið mér á óvart við námið er að í því er næstum ekki neitt talað um Hugsuðina. Já þessa þarna Hugsuði með stóru H-i, þessa sem eru í svo miklum metum í bókmenntafræðinni við HÍ. Næstum ekki bofs. Strúktúralismi, póst-strúktúralismi, póstmódernismi, póst-strúktúralísk sálgreining og allur þessi grautur, mér skilst að það sé fjallað svolítið um hann í heimspekideildinni, en ekki hjá mér í lettres-deildinni, nema kannski stundum í framhjáhlaupi. Og sjálfsagt er það bara fyrir bestu.

Undanfarið hef ég svolítið verið að lesa í bókinni sem Deleuze og Guattari skrifuðu um Kafka, og ég lýg því ekki, þeir tala um Kafka sem vampýru og líkja honum við Drakúla greifa. Einar Már hafði kannski bara talsvert til síns máls þegar hann hraunaði yfir strúktúralismann og allt hitt í Bréfi til Maríu, þegar hann sagði að þetta hefði bara verið tískubóla. Levy-Strauss, Foucault, Barthes, Derrida, Lacan, Baudrillard og hvað þeir allir heita, framlag þeirra er kannski bara talsvert ofmetið eftir allt saman. Allavega eru kennararnir mínir ekkert sérlega uppteknir af þessu. Það eru fjölmargir aðrir hugsuðir sem hafa kannski skrifað margt miklu gagnlegra fyrir bókmenntafræði og aðra fagurfræði en eru því miður ekki nærri því jafn þekktir, eins og t.d. Maurice Blanchot.

Og fyrir þá sem hafa áhuga á að fást við skáldskap, þá er svo sannarlega ekki nauðsynlegt að þekkja til þessarra karla.

Á sunnudaginn var fórum við í siglingu niður Rínarfljót. Það var blússandi góðviðri og svæðið sjálft afar fallegt, svo þessi ferð var bara almennt séð heví næs einsog krakkarnir segja. Við sáum m.a. klettinn fræga sem kenndur er við vatnadísina Lorelei, og alla kastalana sem hafa verið reistir við fljótið í gegnum tíðina. Þeir eru svo margir og nettir að ég held ég fái mér einn af þeim. Einhvern tíma. Eftir siglinguna sjálfa var svo komið við í svolitlu þorpi sem heitir Rudesheim (með umlauti yfir u-inu), það er nú meira túristaskítaskuðið. Ekki að það hafi á nokkurn hátt spillt ferðinni.

Úti á gangstétt standa gaurarnir sem keyra sjúkrabílinn, og reykja.

Stundum líður mér svolítið eins og krakka í sælgætisbúð. Eins og litlu krakkakvikindi í stórri stórri sælgætisbúð. Í borgarleikhúsinu er Tartuffe eftir Moliere á fjölunum, og í Rínaróperu Strassborgar er verið að flytja Valkyrjurnar hans Wagners. Það er svo all-óskylt hinu tvennu, en í gærkvöldi fór ég að hlusta á DJ Krush live. Það var ekki leiðinlegt.

Krush er svona einn af örfáum raftónlistarmönnum sem ég hef lært að fíla eitthvað að ráði, ásamt kannski Amon Tobin og nokkrum öðrum númerum. Þetta var algjört eyrnakonfekt. Einn af hápunktunum var þegar hann tók “Orgellagið” hans DJ Shadow, sneri því á alla kanta, hrærði í því og fór með það eitthvert lengst út í geim. Ég veit næstum ekki neitt um raftónlist, en var allavega mjög sáttur við þetta.