Kann einhver góða íslenskun á hugtakinu ‘pity’, í merkingunni eitthvað neikvætt sem hefði verið hægt að afstýra? Mér finnst alveg hellað að tala um synd og skömm.
Kommentakerfið er víst í hassi enn eina ferðina, en ef einhver nennir að senda mér línu um þetta á kpo@hi.is þá væri það gríðarvel þegið.
Mér finnst franska erfitt tungumál. Gjörólíkt íslenskunni. Ef maður rambar á kunnugleg orð í frönskunni þá þýða þau venjulega eitthvað allt annað.
Ég hef t.d. fundið ‘Le fret’ sem þýðir ‘frakt’..
og ‘le fart’ sem þýðir ’skíðaáburður’.
Talandi um það, þá datt mér í hug titill á næstu bók Einars Más: hún gæti heitið Brot vindsins.
Skondnustu fréttir frá Íslandi undanfarna daga hljóta að vera að Friðbjörn Orri Ketilsson, sá frómi og víðsýni dáðadrengur (ath: í kaldhæðni segir maður venjulega e-ð þveröfugt við það sem maður meinar) hafi farið af stað með fjársöfnun til styrktar Hannesi Hólmsteini.
Síðustu helgi marsmánaðar ákvað ég að drífa mig aftur til Parísar til að heilsa aftur uppá Áu og Halldóru, nýmættar frá Marokkó. Og afþví ég var á ferðinni á annað borð, þá ákvað ég að taka TGV-lestina alla leið til Toulouse í Suður-Frakklandi, því þar býr málari að nafni Franciam Charlot. Ég og hann höfðum svolítið rætt það að mæla okkur mót alveg síðan við fundum hvorn annan í gegnum internetið, og þá er það frá. Charlot og frú voru gríðar vingjarnleg og leyfðu mér að gista í tvær nætur, Franciam gaf mér teikningu og sýndi mér allt sem hann hefur gert, tvær geymslur og eitt stórt herbergi full af harðviðarplötum.
Og úrþví ég var kominn alla leið til Toulouse þá gat ég allt eins gert úr þessu svolitla hringferð. Fór frá Toulouse til Montpellier og stoppaði þar eitt síðdegi, og þaðan til Aix en Provence hvar ég gisti. Þaðan svo til Lyon, sem mun nú vera orðin næst stærsta borg Frakklands, og þaðan “heim” til Strasbourg. Fínt ferðalag, og þá er ég loksins búinn að sjá svolítið meira af þessu landi heldur en bara París-Strasbourg-Ríveríuna. Hins vegar var ég ekki beinlínis heillaður af neinni þessara borga, þó þær séu alveg ágætar. Montpellier á metið í fjölda útigangsfólks miðað við tíma sem ég dvaldi og umfang þess svæðis sem ég skoðaði. Þessar borgir í suðaustur-hlutanum eru svona. Þær líta mjög vel út, virka “huggulega” og smart, en eru það ekki í raun. Nice er ágætt dæmi. Þegar ég var á ríveríunni var slagorðið “Nice is nice” aðeins brúkað, en það er auðvitað bara haugalygi að hún sé eitthvað sérstaklega næs. Það er bullandi mikið um fátækt og vændi þar, og hún er höfuðvígi Le Pen og hans flokks. Jæja, ég hef kannski nöldrað um þetta áður, man það ekki.
Láðist að geta þess að þegar ég var í París fyrir tveimur vikum tékkaði ég á Pere Lachaise-kirkjugarðinum, sem er býsna áhugaverður. Hann er algjörlega einsog þorp inni í miðri stórborginni, alveg laus við skarkalann, og sumar grafhvelfingarnar einsog kofar eða lítil hús. Ég sá EKKI gröf Jim Morrison, það hefði bara verið of klisjukennt. Hinsvegar eru þeir allir þarna, þessir stóru karlar einsog Moliére, Delacroix, Balzac og fleiri og fleiri. Gröf Marcels Proust fannst mér sláandi fábrotin og smekkleg í látleysi sínu. Það hvarflaði að mér að taka svona heyyy-taktu-mynd-af-mér-að-sleikja-gröf-Proust móment en ég hamdi mig. Leiði Oscars Wilde er jafn yndislega yfirdrifið og leiði Proust er látlaust, og það er gríðarlega vinsælt, allt úti í varalit og kroti æstra aðdáenda. Sem ætti svosem ekki að koma á óvart.
Apollinaire er með hluta úr konkretljóði (hjartað úr Hjarta, kóróna og spegill) grafið í sitt leiði, ásamt reyndar hefðbundnum versum. Flottastur.
Svo var tekin frekar skondin mynd af mér þar sem ég er að leggja blóm á leiði Pauls Éluard og virðist rosalega andaktugur og fullur virðingar. Sem ég var ekki. Hann var ágætur, mjög góður jafnvel, en ég er alveg laus við þessa Éluard-dýrkun sem svo margir af ljóðaunnendum fyrri kynslóða voru og eru haldnir.