X-faktorinn

Hérna í Frakklandi er stundum talað um ‘le roman herméneutique’ eða túlkunarfræðilegu skáldsöguna þegar fjallað er um svokallaða nouveau roman-höfunda eins og Claude Simon og verk þeirra. Túlkunarfræðilega skáldsagan. Vá hvað það hljómar spennandi. Finniði ekki hvernig þarmaskeggið bifast af æsingi bara af því að lesa þessi orð?

Dante og Virgill, hressir að vanda á Orsay-safninu:

DANTE: Ó Virgill, ég þrái þig!

Bestu þakkir fær Eva María fyrir að hafa hýst okkur Aurélie í þessari stuttu en frábæru helgarferð til Parísar.

Þarna, á milli þessarra tveggja báta, var uppáhalds kaffihúsið mitt…

… en svo sigldi það burt…

Æ, æ, hvernig atvikaðist það að Nykur-gríslingarnir þrír skrifuðu hver sinn ritdóminn um bækur skáldkvenna á kistunni? Fyrst Emil um Sigurbjörgu Þrastar, svo Vídalín um Steinunni Sigurðardóttur og loks ég um Gerði Kristnýu. Skondið. Jæja. Vonandi komst maður klakklaust frá þessu.

‘Mercy fuck’ samasem ‘líknardráttur’.

Jess, djöfull er ég naskur.

Fórum í leikhús um daginn og sáum Edward II eftir Christopher Marlowe, sem var samtíðarmaður Shakespeare og kollegi. Þetta var flott sýning á töff verki, og túlkunin á sambandi Játvarðs konungs og Gavestons, uppáhaldsins hans, var bullandi hómóerótísk með karlmenn í sleik hægri vinstri. Gaman að því. Ég man ekki eftir neinu skáldi sem hefur skilið eftir sig jafn svala ímynd og Marlowe, hann hefur verið algjör ubertöffari þegar hann var uppi. Hann virðist hafa verið bæði samkynhneigður og trúleysingi, og það er jafnvel mögulegt að hann hafi verið njósnari hennar hátignar Elísabetar, agent í leyniþjónustu Walsinghams. Svo skrifaði hann geðveik leikrit eins og Doktor Faustus.

Ég hef reyndar ekki farið mikið í leikhús hérna en slatta í bíó. Aðal artí-bíóið hérna heitir L’Odyssée og svo er annað sem heitir Saint-Exupéry. Í Odyssée var Bergmann-þema fyrr í vetur og þá sá maður Persona, Sjöunda innsiglið, Í gegnum spegilinn, Úlfatímann, Villt jarðarber og allt það. Þar er ég líka búinn að sjá Konuna á málverkinu eftir Fritz Lang, Morðinginn býr í nr. 21 eftir Clouzot og margt fleira. Um daginn fórum við í Saint-Exupéry og sáum No Country for Old Men eftir Coen-bræður, það var gríðar næs. Það gat eiginlega ekki klikkað, því ég dýrka bæði Coen-bræður og Cormac McCarthy. Fyrr í vetur sá ég þar The Inner Life of Martin Frost, sem er skrifuð og leikstýrt af Paul Auster. Hún er svona la-la. Nei, annars er ekkert spes í fréttum.

Í hvaða íslensku tímariti væri réttast að birta fræðigreinar um erlend skáld? Mér finnst það nefnilega ekki liggja í augum uppi. Er ekki Skírnir frátekinn fyrir íslensk skáld og umræðu um þau?

Undanfarið hef ég hóstað uppúr mér tveimur greinum um bækur. Hetja mín og átrúnaðargoð í þess háttar skrifum er auðvitað Sigurður Hróarsson, ofurgagnrýnandi. Þess vegna reyni ég líka alltaf að vera á einhverju þegar ég skrifa, eins og hann virðist jafnan vera. Á hverju er Sigurður Hróarsson þegar hann dæmir? Ja, mér er spurn.