Í gær leit ég við í bókabúð Máls og menningar við Laugaveginn. Mig langaði að fletta nýjasta hefti Tímarits máls og menningar svo ég spurði einn ungan dreng á kassanum hvar ég fyndi það. Drengurinn bara kannaðist ekki við þetta tímarit. Hann er að vinna í bókabúð Máls og menningar á Laugaveginum og veit ekki hvað Tímarit máls og menningar er!
Jamm, blessuð börnin. Ég vil tileinka þetta myndband öllum þeim krökkum sem fengu tölvuleiki í jólagjöf. Gleðilegt ár!
Bókin Elías Mar: Nýr penni í nýju lýðveldi er skemmtileg og óhætt að mæla með henni. Mér finnst náttúrlega frábært að hún hafi verið skrifuð fyrir það fyrsta og hálfleiðinlegt að þurfa að finna að henni, en mér finnst ég verða að kommenta á eitt atriði: miðað við að viðfangsefni bókarinnar vann sem prófarkarlesari í meira en fjörutíu ár, þá er þessi bók illa prófarkarlesin. Prentvillupúkinn lætur því miður á sér kræla trekk í trekk. Komm on, stundum þarf nú aðeins að vanda sig.
Að því sögðu er bókin vel heppnuð og margt áhugavert í henni. Vonandi verður Vögguvísa endurútgefin bráðum. Þessar endurminningar Þórðar Sigtryggssonar, ritaðar af Elíasi, eru svo eitthvað sem verður að gefa út. Það er möst. Djöfull myndi ég kaupa þá bók. Hugsa að ég myndi kaupa hana þrisvar.
Jæja, piparkökurnar minna mig á Pollock-málverk og laufabrauðið er alveg hræðilega hentugt sem snarl. Það besta er auðvitað að ég þurfti ekki að koma að piparkökubakstrinum né laufabrauðsgerðinni - ég mæti bara og ét þetta. Nei, ég er að grínast.
Uppúr jólapökkunum komu meðal annars bók Hjálmars Sveinsonar um Elías Mar, bók Péturs Gunnarssonar um Þórberg Þórðarson, og bók Sigurðar Pálssonar um Sigurð Pálsson. Þær eru allar brilljant. En það er kannski eins gott að ég fékk ekki líka bók Þorsteins Þorsteinsson um Sigfús Daðason, því þá hefðu þetta verið orðin svo mörg karlmannsnöfn. Ekki fékk ég neina ljóðlist heldur. Ég þarf því að redda mér þessu tvennu, póesíu og kvenmönnum. Í formi ljóðabóka, nota bene.
…vegna gríðarlegs áhuga á nýrri ævisögu Davíðs Stefánssonar frá Fagraskógi.
Í dag leit ég inn í bókabúðina á Akureyri (held það sé í raun ekki nema ein) og sem ég skimaði yfir ljóðabókahilluna rak ég augun í miða sem var hengdur í hilluna við bók mín sjálfs. Á miðanum stóð “Akureyskt ungskáld. Það verður spennandi að fylgjast með honum í framtíðinni.”
Uuhh. Takk fyrir það…
Því er yfirleitt þannig farið, kæru vinir, að þegar maður reynir að vera á mörgum stöðum sama kvöldið endar það með því að í raun var maður hvergi. Föstudagskvöldið síðasta náði ég ekki að hitta eða hafa samband við nærri því alla sem ég vildi hitta eða heyra í. UVG-partýinu í Friðarhúsinu missti ég alveg af (það var bara búið fyrr en ég bjóst við) og svo þvældist maður á milli nokkurra pöbba. Nokkrir mánuðir erlendis nægðu til að láta mann gleyma hvað Ölstofan er ömurlegur bar. Einn maður sem ég þekki lýsti Ölstofunni þannig að að hún væri í raun eins og Hverfisbar okkar kynslóðar. Hann hitti naglann á höfuðið, held ég.
En jæja, ég stefni á að koma aftur suður 30. des og vera þar þangað til ég fer aftur út, sem ætti að verða 4. janúar. Sé ykkur öll þá. Til hamingju með jólið.
Ég er í Reykjavík. Jeee-eee.
Strasbourg reynir mjög mikið að vera jólaborg og gerir mikið út á jólaleika sinn. Hér eru jólaljós og seríur út um allt, og hér eru svokallaðir jólamarkaðir þar sem alls konar glingur er til sölu, ekki endilega tengt jólunum. Fólk drekkur heitt vín og étur tarte flambée.
Ég kem heim á klakann á föstudaginn. Sjáumst.
Er það rétt sem ég heyri frá Íslandi? Ætlar Framsóknarflokkurinn að taka kristilega pakkann einsog Frjálslyndir tóku innflytjendapakkann? Alveg þætti mér það dásamlegt ef rétt reynist. Vá, þvílík stjórnarandstaða.
Það er náttúrulega fáránlegt af mér að koma með svona fyrirspurnir þegar kommentakerfi Kommúnunnar er í hassi. Fólk má gjarnan senda mér hugskeyti í staðinn.
Ég hef bloggað áður um þennan kröftuga og áhugaverða málara, en það er full ástæða til að gera það aftur. Skoðið og njótið.
Nýlega settist ég niður og skrifaði þessa grein. Mitt helsta helsi í svona skrifum er sem fyrr að ég hef mjög lítinn formlegan heimspekilegan bakgrunn, svo mér finnst ég oft vera að hætta mér út á hálan ís. Yfirleitt lætur maður samt vaða. Mig grunar að það sé skárra að láta bara vaða og hafa þá kannski rangt fyrir sér, heldur en að láta stofnunarótta verða sér að fjötri um hug og hendur.