X-faktorinn

Ég kann eina góða sögu sem tengist Amsterdam.

Einu sinni fyrir ekki svo löngu var ungur Íslendingur, ættaður frá Húsavík, í djammferð í Amsterdam með vini sínum, og þar reykti hann gras, svaf hjá vændiskonum, og annað sem hans manngerð finnst skemmtilegt að gera. Sem hann rölti skakkur um rauða hverfið einn daginn hjólaði róni nokkur framhjá honum og bað um hann um tíu evrur. Íslendingurinn var orðinn svo afslappaður að hann rétti rónanum bara tíu evru seðil eins og ekkert væri.

Rónann rak í rogastans. Svo sagði hann við Karlsson: “bíddu hér”, og hjólar burt á fullri ferð. Skömmu síðar kemur hann aftur og segir “hoppaðu á bak” svo okkar maður settist á bögglaberann og hjólaði með rónanum inn í eitthvert húsasund. Þar sat maður sem róninn þekkti. Þeir tóku til við að reykja krakk og buðu Íslendingnum með sér, sem hann og þáði, enda vanur að neyta vímuefna ef þau buðust honum. Höfðu evrurnar tíu semsagt verið notaðar til að fjármagna krakk-kaupin.

Svo reyktu þeir og spjölluðu, og maðurinn í húsasundinu sagði: “Einu sinni var ég bassaleikarinn í frægri hljómsveit, þú hefur kannski heyrt af okkur. Hljómsveitin hét Boney M.”

Þegar Íslendingurinn kom heim fór hann að skoða albúmin utan af gömlum Boney M plötum og jú, þar gaf að líta sama dópistan úr húsasundinu. Karlsson hafði semsagt afrekað það að reykja krakk í húsasundi í Amsterdam með bassaleikaranum úr Boney M. Það gerir maður nú ekki á hverjum degi.

Ég var í Amsterdam um helgina. Ekki hitti ég bassaleikarann úr Boney M, né reykti krakk. Það var samt voða fínt.

Jæja, ég er búinn að fylgjast með fjaðrafokinu útaf þessari alræmdu bók úr fjarlægð, og nú er ég að hugsa um að segja það sem mér finnst um þessa endurútgáfu: mér finnst hún heimskuleg.

Það eru til kynstrin öll af frábærum íslenskum bókum frá fyrri áratugum sem eru algjörlega ófáanleg í bókabúðum. Mikið hefði ég orðið glaður ef t.d. Bréf til Láru hefði verið endurútgefin fyrir jólin. En nei, það urðu að vera fokking Tíu litlir negrastrákar.

Stemningin er kannski ekki alveg svona… en aðeins í áttina.

Ég ætla annars að drulla mér til Amsterdam yfir helgina. Þar ætla ég að svelgja í mig hið fagra og háleita, og væntanlega svolítinn bjór líka.

Kettir eru mín kvikindi. Til að vega upp á móti drunganum í Claude og Charlot kemur hérna ein smellin mynd af köttum.

Almenningssamgöngur í Frakklandi voru “í lamasessi” í um sólarhring vegna aðgerða starfsmanna í samgöngugeiranum. Já, í einn dag og rétt rúmlega það voru almenningssamgöngur hér jafn lélegar og á Íslandi. Vagnarnir gengu bara á 15-20 mínútna fresti!

Það var viðurstyggilegt. Viðurstyggilegt segi ég.

Þessi heitir Franciam Charlot. Þetta verk er líka án titils. Rokk og ról.

Nýr meirihluti í borginni og allt að tryllast útaf því. Jájá, það er flott. Ég er auðvitað glaður yfir því. Kannski þarf að redda borgarfulltrúum nefklemmum - gegn framsóknarfýlunni. Allir eru að tjá sig um þetta, ég hef engu við það að bæta nema smá skætingi kannski.

Allavega. Afþví að þessi síða heitir núna X-faktorinn ætla ég að vera með mína eigin Ædol stjörnuleit hérna annað slagið. Fjöldi þátttakenda er óráðinn og það mun enginn vinna. Mitt eigið litla aumkunarverða andóf gegn þessum upphöfnu kareokí-keppnum á Stöð 2 sem ég fyrirlít.

Hér er verk eftir franskan málara sem heitir Fabien Claude. Það er án titils. Ég er svag fyrir þessu.

Nánar má fræðast um hann hér.

Í kvöld eiga víst Guðbergur Bergsson og Mikael Torfason að vera báðir í sama bókmenntaþætti. Æ, æ, en pínlegt. Ég hlakka til.

Búinn að vera hérna í rúman mánuð og hef ekki rekist á einn einasta dónalega Frakka. Þvert á móti hafa þeir allir verið afar blíðlegir í framkomu og í þau skipti sem ég hef verið alveg úti á þekju hafa þeir jafnvel brugðið fyrir sig enskunni eins og ekkert sé sjálfsagðara. Svo þeir kunna þetta þá, bölvaðir. Eða kannski er þetta bara nærveru Evrópusambandsins í Strasbourg að þakka. Blessað Evrópusambandið.

Í næstu viku á ég á halda stuttan fyrirlestur um Baudelaire í tíma, það verður fróðlegt að sjá hvort ég lifi það af. Það er svoleiðis verið að troða í mig Baudelaire í öll mál hérna, á morgnana, í hádeginu og á kvöldin. Sem er ágætt, ég fíla það. Mér líður eins og Hómer Simpson í kleinuhringjahelvíti.

Ps. ég elska franskar bókabúðir og bókaútgáfu. Held að Frakkar viti ekki hvað þeir eiga gott í þeim málum, allavega miðað við Íslendinga.

Nýhilhátíðin er um næsta helgi og verður að mér skilst all rosaleg. Svo rosaleg að Sigfús Daðason mun snúa sér við í gröf sinni. Stinga sér kollhnís og leysa vind, jafnvel. Þarna missi ég af einu tækifæri til að tala fjálglega um bókmenntir, eins og mér finnst það stundum gaman. Ojæja. Þarna verða líka ýmis erlend gestaskáld sem ég þekki hvorki haus né sporð á og botna ekkert í. Allir að skella sér, í það minnsta til að sjá og heyra Arngrím, Jón Örn og Kristínu Svövu.

Af því efni sem tengist Nýhil eru afbækurnar þrjár í sérstöku uppáhaldi hjá mér. Af stríði, Af okkur og Af ljóðum, hver annarri betri, allar fullar af brilljant greinum og alls konar flottu dóti. Þess vegna er ég alltaf að bíða eftir næstu afbók. Er hún í pípunum, nokkuð?

„Almennt séð voru þær [heimildamyndir á kvikmyndahátíðinni Skjaldborg] meira samfélagslega þenkjandi en aðrar myndir á hátíðinni. Ber þar fyrst að nefna sjálfa verðlaunamyndina Sófakynslóðina (Áslaug Einarsdóttir og Garðar Stefánsson) sem fjallaði um aktívisma ungs fólks á Íslandi. Framsetningin var heldur látlaus en inntakið þeim mun mikilvægara, og í raun ætti að gera mynd þessa að skylduáhorfi í grunnskólum landsins. Ólíklegt verður að teljast að svo verði raunin á meðan Sjálfstæðisflokkurinn fer með stjórn menntamála, en röggsamir kennarar ættu ekki að láta það stoppa sig og sýna Sófakynslóðina í tíma á eigin vegum.”

- Björn Ægir Norðfjörð, Tímarit Máls og Menningar.