Mér er ánægja að geta sagt að Strasbourg er frábær borg. Hún er falleg, fjölþjóðleg og örugg. Samgöngur eru stórgóðar, með sporvögnum og strætisvögnum, og hjólreiðastígum sem liggja meðfram öllum gangstéttum. Frakkland og Þýskaland hafa í gegnum tíðina skipst á að eiga þetta svæði, sem heitir Alsace, og það sést t.d. á þýskum götuskiltum hér og hvar. Svo líta þessir þrælar sem búa hérna á súrkál, þ.e. sauerkraut, sem einhvern merkilegan lókal-rétt og bera hann fram á öllum veitingastöðum. Í Fyrri Heimsstyrjöldinni var bannað að kalla sauerkraut sauerkraut í Bandaríkjunum; það þótti of þýskt. Það varð að heita liberty cabbage. Sagan endurtekur sig annað slagið.
Hér er stórt og mikið háskólasamfélag og slatti af menningarlífi eftir því sem ég fæ best séð, með flottum kvikmyndahúsum (og aðliggjandi kaffihúsum), flottu leikhúsi og óperuhúsi. Reyndar eigum ég og menningin yfirleitt í þannig sambandi að ég vil helst bara fara í bókabúðina, kaupa mér bók, ganga með hana í vasanum þangað sem mér sýnist, og lesa hana. Þannig er menningin að vissu leyti alltaf þar sem ég er hverju sinni. Ójá, hér eru margar fínar bókabúðir sem selja öll meistaraverkin í ódýrum kiljuútgáfum. Maður skammast sín virkilega þegar maður kemur inn í bókabúðir erlendis. Við erum svo miklir plebbar að það er stór menningarviðburður ef Gunnar Gunnarsson er endurútgefinn. Ef hér fyndist bókabúð sem hefði ekki verk eftir t.d. Mauriac eða Céline til sölu þá væri það eiginlega bara skandall. En hvað um það. Hér er líka helvíti tilkomumikil dómkirkja sem var hæsta bygging heims í hér um bil 250 ár, og sem Al-Qaida ætlaði víst að sprengja í tætlur árið 1999 eða 2000.
Mikil nautn er það að lesa hvernig Einar Már Jónsson roðflettir og úrbeinar frjálshyggjuna í bók sinni Bréfi til Maríu. Já, ég lét loks til leiðast að lesa hana og ætla ég hér með að skipa mér í þann kór sem kveður rit þetta vera alveg drullugott. En Einar Má afgreiðir kannski franska hugsuði 20. aldar of ómaklega. Mér finnst honum of tamt að vísa skrifum Barthes, Derrida og co. algjörlega á bug. Held það sé óþarfi.
Fyrsti kaflinn var bara svo hundleiðinlegur og leiðinlega stílaður að ég ákvað að vera ekkert að lesa meira.
Strasbourg er yndi. Þar smakkaði ég besta kebab sem ég hef fengið, á stað sem mig minnir að heiti Le Petit Frére. Þar hitti ég líka tvo austurríska bakpokaferðalanga, sem hétu sama nafninu ólíkt stafað (eins og Skafti og Skapti), en voru annars ein og svart og hvítt, þó þeir væru það sem heitir í fræðunum “samlokur”. Ég man ekki lengur hvað þeir hétu, enda er ég að verða gamall og farinn að kalka.
Jamm, hér er hægt að fá gott kebab hægri vinstri. Skafta og Skapta hef ég hins vegar ekki rekist á, ég skal skila kveðju ef þeir eiga aftur leið um.
Hvað kostar flugið? Gæti vel verið að mig langi til að kíkja í heimsókn.
Fékk mitt flug à 20.000 kall, en thad var nettilbod. Komdu endilega og fàdu thér doner og odyrt raudvin.