X-faktorinn

Þegar við Ung Vinstri-græn sendum frá okkur málgagn fyrr á árinu tókst okkur að vekja ugg í brjósti a.m.k. eins sjálfstæðismanns. Það var hann Eyþór Arnalds, sem leist ekki alveg nógu vel á forsíðu málgagnsins en þar var mynd af sjálfum kapítalistageltinum, þræddum upp á tein og í miðri glóðarsteikingu yfir eldi. Með þessu hafði Eyþór áhyggjur af að við værum að hvetja til mannáts. Það var reyndar ekki tilfellið, við erum ekki mannætur eins og Sovétmenn. Að minnsta kosti ekki enn…

Ávarpið er komið út! Smellið ykkur á heimasíðu UVG til að lesa.

Eitthvað sem heitir spergilkál
getur bara ekki verið gott
á bragðið.

Ég var að lesa það í TMM, sem barst mér í pósti á mánudaginn, að Árni Ibsen væri fallinn frá. Ég veit svosem ekki hvað ég ætti að segja um það annað en að mér þykir það dapurlegt og ég samhryggist auðvitað hans fólki.

Ég þekki nú ekki ýkja marga rithöfunda en allt í einu hafa tveir þeirra dáið með stuttu millibili. “Vænn” er, held ég, orðið sem ég myndi helst nota til að lýsa Árna, ég upplifði hann sem afar vænan og geðþekkan mann. Ég held mikið uppá leikritin hans, Himnaríki og Að eilífu, sem eru bestu íslensku gamanleikir sem ég man eftir. Þau áttu reyndar að verða fyrstu tveir hlutarnir í þríleik sem átti að enda á verki að nafni Amen. Síðasta bók Árna, Á stöku stað - með einnota myndavél, er ljóðabók sem kom út núna í sumar og mér finnst alveg stórgóð. Árni var, held ég, einn helsti sérfræðingur Íslands í Samuel Beckett og þannig kynntist ég honum fyrst. Hann var svo góður að nenna að hitta mig nokkrum sinnum á kaffihúsi til að spjalla um Beckett. Hann lánaði mér líka upptökur af sýningum rúv á öllum leikritum Beckett - uppsetningarnar sem írska ríkissjónvarpið gerði fyrir nokkrum árum síðan - en í þessum útsendingum kynnti Árni hvert verk. Ég glápti á þetta í tíma og ótíma.

Mér finnst eitthvað ömurlega kaldhæðnislegt við það að Beckett-sérfræðingur skuli fá heilablóðfall og lamast. Fyrir utan það, náttúrulega, að það skyldi koma fyrir jafn góðan mann og Árna.

Stundum er eins og heiminn skorti samhengi. Þá getur verið gott að lesa bækur eftir ástralska blaðamanninn John Pilger og horfa á heimildamyndirnar hans. Það var ég að gera um daginn, horfði á nýjustu myndina hans sem heitir The War on Democracy, og var inni á torrent.is seinast þegar ég vissi.

####

Nýtt hefti TMM er komið út og þar er ég titlaður sem bókmenntafræðingur í höfundatali. Tæknilega séð er ég nú ekki bókmenntafræðingur, rétt skal vera rétt. Ég hef ekki lokið neinni gráðu úr eiginlegri bókmenntafræðiskor, svo ég get varla titlað mig sem fræðing í þeirri grein. Ætli ég sé ekki einhvers konar akademískur bastarður.

Ég hef hent þessarri mynd upp áður, en hún er svo góð að ég ætla að gera það aftur. Hér eru Litlu og stóru fiskarnir eftir meistara Bruegel.

Já, vinstramjálmið, það breytist e.t.v. ekki mikið að innihaldi í aldanna rás. Ekki frekar en kapítalisminn.

Hér er franska indie-söngkonan Yelle. Hún er mikil gella, eins og sjá má.

Og hér er herra Richard Yelle, starfsmaður við stjörnufræðideild Boston University. Þau eru ekki skyld, að því er ég best veit.

Mér er ánægja að geta sagt að Strasbourg er frábær borg. Hún er falleg, fjölþjóðleg og örugg. Samgöngur eru stórgóðar, með sporvögnum og strætisvögnum, og hjólreiðastígum sem liggja meðfram öllum gangstéttum. Frakkland og Þýskaland hafa í gegnum tíðina skipst á að eiga þetta svæði, sem heitir Alsace, og það sést t.d. á þýskum götuskiltum hér og hvar. Svo líta þessir þrælar sem búa hérna á súrkál, þ.e. sauerkraut, sem einhvern merkilegan lókal-rétt og bera hann fram á öllum veitingastöðum. Í Fyrri Heimsstyrjöldinni var bannað að kalla sauerkraut sauerkraut í Bandaríkjunum; það þótti of þýskt. Það varð að heita liberty cabbage. Sagan endurtekur sig annað slagið.

Hér er stórt og mikið háskólasamfélag og slatti af menningarlífi eftir því sem ég fæ best séð, með flottum kvikmyndahúsum (og aðliggjandi kaffihúsum), flottu leikhúsi og óperuhúsi. Reyndar eigum ég og menningin yfirleitt í þannig sambandi að ég vil helst bara fara í bókabúðina, kaupa mér bók, ganga með hana í vasanum þangað sem mér sýnist, og lesa hana. Þannig er menningin að vissu leyti alltaf þar sem ég er hverju sinni. Ójá, hér eru margar fínar bókabúðir sem selja öll meistaraverkin í ódýrum kiljuútgáfum. Maður skammast sín virkilega þegar maður kemur inn í bókabúðir erlendis. Við erum svo miklir plebbar að það er stór menningarviðburður ef Gunnar Gunnarsson er endurútgefinn. Ef hér fyndist bókabúð sem hefði ekki verk eftir t.d. Mauriac eða Céline til sölu þá væri það eiginlega bara skandall. En hvað um það. Hér er líka helvíti tilkomumikil dómkirkja sem var hæsta bygging heims í hér um bil 250 ár, og sem Al-Qaida ætlaði víst að sprengja í tætlur árið 1999 eða 2000.

Mikil nautn er það að lesa hvernig Einar Már Jónsson roðflettir og úrbeinar frjálshyggjuna í bók sinni Bréfi til Maríu. Já, ég lét loks til leiðast að lesa hana og ætla ég hér með að skipa mér í þann kór sem kveður rit þetta vera alveg drullugott. En Einar Má afgreiðir kannski franska hugsuði 20. aldar of ómaklega. Mér finnst honum of tamt að vísa skrifum Barthes, Derrida og co. algjörlega á bug. Held það sé óþarfi.