Kommúnan

Róttæklingar allra landa sameinist!

Um síðustu helgi var ég þess heiðurs aðnjótandi að fá að vera erlendur gestur á landsfundi finnskra byltingarfélaga minna. Vasemmistonuoret er pólitísk samtök ungra vinstrisinna og róttækra sósíalista í Finnlandi. Vasemmistonuoret er nokkurs konar vinafélag og samherjar okkar í Ungum Vinstri-Grænum. Norðurlandasamstarf undir stjórn og styrk regnhlífasamtakanna SUN, Socialistic Ungdom i Norden, hefur átt mikinn þátt í því að styrkja böndin á milli sósíaliskra ungliðahreyfinga á Noðurlöndunum. Það hefur verið mér ómetanleg að fá tækfæri til að kynnast ungliðahreyfingum, starfi þeirra og félögum. Þetta vaxandi samstarf hefur kveikt í brjósti okkar mikinn samhug og baráttuanda. En hann er oft erfitt að finna og halda í því hægri-slagsíðu samfélagi sem Ísland andar og hrærist í. Ung Vinstri-Græn eru ung samtök, stofnuð árið 2001 og hafa oft átt á brattann að sækja. Að vera einörð vinstrisinnuð manneskja hér á landi þýðir að vera í æpandi minnihluta gegn öllu því órættlæti, mannréttindabrotum, svívirðingum, einkavæðingu, umhverfisspjöllum, mismunun og stóriðjubrjálæði sem þeir sem valdið hafa framkvæma í gríð og erg. Vegna þess að fólkið í landinu gefur hægrivarga-öflunum umboð til þess í áhugaleysismóki sínu og afskiptaleysi. Af hverju er fólk svona afskipta- og skoðanalaust? Afhverju fær það að komast upp með slíka hegðun og aumingjaskap? Vegna þess að það hentar ráðandi öflum vel og stjórnarandstaðan hefur enn ekki náð að hrista dofann almennilega úr liðinu. Auðvitað mætti segja að ég væri vanþakklát, vissulega hefur Vinstri-Grænum vaxið ásmegin. En meira þarf ef duga skal.
Nú er tími okkar róttæklinganna á Íslandi og nú er tækfærið til að láta hann rísa líkt og eldrauða og brennandi sól yfir hausamótunum á almúganum í landinu. Nú horfum upp á 4 ár í viðbót í stjórnarandstöðu og því er gríðarlega mikilvægt að við í Ungum Vinstri-Grænum skaðbrennum hnakkana á þeim ríkisstjórnaröflum sem brjóta á réttindum náttúrunnar og fólksins. Engum á að vera mismunað vegna útlits, ætternis, efnahags, heilsufars, aldrurs, kyns, þjóðernis eða þeirra lífshátta sem það velur sér. Þegar æska landsins segjist vilja mennta sig og hafnar verkamannsstörfum, þá ber að fagna því! Ekki bjóða einungis upp á álver sem svar við öllum spurningum.

Ísland er lítið, þjóðin er fámenn og Ung Vinstri-Græn ennþá minni. En það segir ekkert um dugnað og hugsjónir þeirra sem eru félagar mínir. Ég er stolt af því að vera í þessari traustu stjórn með dugnaðar formann. Allar byltingar byrja smátt í fámennum hópum niðrí í ljósdaufum kjöllurum. Því ætti okkar ekki að byrja eins? Því skiptir alþjóðastarfið svo gríðarlega miklu máli. Sérstaklega fyrir okkur í ungliðahreyfingunum á Norðulöndum þar sem nálægðin og líkindin eru mest. Auðvitað er pínu kjánalegt að bera okkur of mikið saman við ungliðahreyfingarnar úti. Þær eiga allar marga áratuga sögu, fá mikil fjárframlög, eiga mun feitari meðlimaskrár og eru sjálfstætt starfandi. Það er að segja þær eru ekki háðar þeim stjórnarmálaflokki sem þær tengjast og eru ungliðafélag hjá. Við að skrá sig í t.d. Vasemmistonuoret þá skráir maður sig ekki í móðurflokkinn Vasemmistoliitto um leið, heldur tekur þá pólitísku afstöðu sér. En þá verðum við að minna okkur á það aftur að Ísland er fámennt og Ung Vinstri-Græn einungis 6 ára gömul hreyfing. Svo mikil vinna er framundan að styrkja stoðir félagsins og það gerum við með góðu samstarfi við t.d. Vasemmistonuoret í Finnlandi Því skiptir það máli að tengjast okkar félögum erlendis sterkum sameiningar- og tilfinningarböndum. Þetta eru okkar félagar, þetta eru okkar vinir og þetta eru okkar samlandar. Við eigum mun meiri samleið með þeim en íslenskum peningaköllum. Við eigum að halda tryggð við félaga okkar úti í Vasemmistonuoret í Finnlandi, Ung Vänster í Svíþjóð, Socialistisk Folkepartis Ungdom í Danmörku og Sosialistisk Ungdom í Noregi. En ekki nýfrjálshyggjuliðið hér á landi þó að það flaggi sama þjóðerni og við í Ungum Vinstri-Grænum. Svo þegar SUS-arinn hér á landi skipar þér að skjóta á meðlimi Vasemmmistonuoret, þá áttu að skjóta á SUS-arann!

Svo ég kveð með því herópi sem ég tel mest við hæfi:
Róttæklingar allra landa sameinist!

Þórhildur Halla Jónsdóttir

Baksíðumyndin

Þjóð sækir sjálfsmynd sína í umhverfi sitt. Við Íslendingar aðgreinum okkur frá öðrum þjóðum með því sem er alveg sér-íslenskt, hlutum og fyrirbærum sem móta sjálfsmynd okkar sem þjóðar og verða að táknum fyrir þjóðerni okkar. Það getur verið allt frá skyri og lopapeysum til íslenskrar náttúru og tungumálsins, íslenskunnar. Sum þjóðernistákn eru svo sterk í ímynd Íslands að þau búa stundum til (oft á tíðum kjánalegar) staðalímyndir og stundum eru þau jafnvel viljandi notuð í slíkum tilgangi, s.s. í markaðssetningu. “Íslendingar borða SS-pylsur” segir í fjörgamallri íslenskri sjónvarpsauglýsingu. “Hrein náttúruafurð” er líka vinsæll frasi og íslensk náttúra er mikið notuð í auglýsingar. Hugsunin er sú að nota sameiningartákn til að höfða til íslensku þjóðarinnar, hvort sem þau eru alvöru (íslensk náttúra) eða eitthvað sem búið er til og sagt vera tákngervingur hins íslenska (SS-pylsur), einungis til að gera vöruna vinsæla.

Annað dæmi um birtingarmyndir þjóðernistákna í samfélaginu, eru myndir sem birtast í íslenskum dagblöðum, s.s. Morgunblaðinu. Þar birtast í hverju blaði myndir af einhverju úr umhverfi okkar, hvort sem það er mannlíf eða náttúra. Með fylgir engin frétt, í mesta lagi hress eða háfleyg setning, en á mann svífur þjóðernisrómantíkin þegar tinda Heklu ber við bláan himininn á baksíðu Moggans á meðan að morgunkaffið er þambað. Einkenni á þessum blaðamyndum er að þær eru langflestar óskaplega jákvæðar, a.m.k. er alltaf hægt að túlka þær á þann hátt. Myndir eru t.d. gjarnan teknar í góðu veðri og í fallegu umhverfi svo að hægt sé að dást af því hvað allt er gott og fallegt. Ef veðrið er vont á myndinni, þá er myndin “raunsæ” og sýnir baráttu Íslendinga við harðsnúin náttúruöfl, og með vingjarnlegum og uppörvandi texta fyrir neðan myndina eru allir Íslendingar gerðir að hetjum hversdagslífsin fyrir að geta búið í slíku landi, þar sem þeir þurfa að standa í eilífri baráttu við náttúruöflin. Baráttu sem aldrei verður gefin eftir meðan hálffrosið víkingablóðið svellur enn í æðum okkar!

Myndin vekur þjóðarstolt Íslendinga og samhug þeirra með löndum sínum. Baksíðumyndin er alltaf sameiningartákn (ath. það kemur fyrir að baksíðumyndin sé gerð að forsíðumynd). Og sameiningartákn mega ekki vera neikvæð. Það er ekki gott fyrir ímyndina. Því er reynt að láta hið neikvæða verða gleymskunni að bráð. Og það virðist ganga ágætlega á Íslandi. Að minnsta kosti geturðu logið, stolið og misnotað aðstöðu þína, algerlega óhræddur um pólitískan frama þinn, jafnvel þó að upp um þig komist og þú sért settur í steininn í smástund. Leiðin inná Alþingi er samt greið, alla vega ef þú kannt 3 grip á gítar.

Ríkisstjórnarflokkarnir vinna nú ötullega á bak við tjöldin að einkavæðingu Landsvirkjunar, þeirrar stofnunar sem að á að tryggja jöfnuð fyrir alla landsmenn á verðlagningu og aðgengi að raforku, sem er grunnþjónusta í nútímasamfélagi. Það er hætt við að slíkur jöfnuður muni fara fyrir ofan garð og neðan verði Landsvirkjun einkavædd og sett í hendur mönnum sem eru ríkari að gróðavonum og græðgi heldur en mannúðlegri samfélagsábyrgð, hvað þá áhuga á sjálfbæri náttúruauðlindanýtingu og virðingu fyrir náttúrunni sem við dáumst að með stolt í hjart er við horfum á baksíðumyndina. Yfirráð einkarekinna fyrirtækja yfir náttúruauðlindanýtingu þjóðarinnar eru ógnvekjandi og óeðlileg og sú framtíð sem við blasir náttúru Íslands á aftökupalli auðvaldsseggja er vægast sagt nöturleg.

Á meðan að við lítum á íslenska náttúruperlur sem okkar þjóðarstolt er ekki nóg að dást að fossum, vötnum og heiðum sem prýða baksíðu Moggans og hunsa þá aðför sem gerð er að náttúru þessa lands. Íslenska þjóðin verður að segja hingað og ekki lengra, ekki seinna heldur en núna strax og helst í gær. Því ef ekkert er aðhafst, verða baksíðumyndir það eina sem eftir verður af íslenskri náttúru, til minningar um það sem við áttum og var tekið frá okkur.

Steinunn Rögnvaldsdóttir

Saurgun náttúruverndarstefnunnar

Þann þrettánda september kynnti Samfylkingin nýju umhverfisstefnuna sína. Ljóst má vera að um er að ræða stefnubreytingu í umhverfismálum Samfylkingarinnar, þegar horft er til þess að allur þingflokkurinn að undanskildum tveimur þingkonum greiddi á Alþingi atkvæði með Kárahnjúkavirkjun. Það er vissulega gleðilegt að Samfylkingin sé loksins búið að opna augun fyrir skaðsemi Kárahnjúkavirkjunar og mynda sér stefnu í umhverfismálum í anda náttúruverndar. Mættu ríkisstjórnarflokkarnir gjarnan gera slíkt hið sama.

Þetta plagg Samfylkingarinnar er ósköp fallegt. Á það er skrifað margt sem hljómar mjög vel. Þar stendur að Samfylkingin vilji styrkja stöðu náttúru- og umhverfisverndar á Íslandi. Þar stendur að við Íslendingar berum ábyrgð á náttúruverðmætum landsins gagnvart öllu mannkyni. Þar stendur að Samfylkingin vilji tryggja tafarlausa friðun Skjálfandafljóts, Jökulsánna í Skagafirði, Torfajökulssvæðisins, Kerlingarfjalla, Brennisteinsfjalla og Grænadals. Á þessu fína plaggi er fullt af góðum tillögum og fögrum fyrirheitum. Og í anda sinnar glæsilegu umhverfisstefnu hefur Samfylkingin greinilega ákveðið að endurnýta þetta fína plagg og skeina sig með því!

Þann fimmta október samþykkti meirihluti sveitastjórnar Skagafjarðar, en sá meirihluti samanstendur af fjórum fulltrúum Framsóknarflokksins og fulltrúa Samfylkingarinnar, svohljóðandi tillögu:
“Skipulags- og byggingarnefnd samþykkir að í aðalskipulagi verði gert ráð fyrir og sýnd möguleg svæði til virkjunar Héraðsvatna þ.e.a.s. við Skatastaði og Villinganes.”
Þetta þýðir að ekki stendur til að hlífa Jökulsánum í Skagafirði eins og fram kom í umhverfisstefnu Samfylkingarinnar. Ofangreind tillaga var samþykkt með fimm atkvæðum á móti fjórum, og hafði fulltrúi Samfylkingarinnar því úrslitaatkvæði í þessu máli.

Vonbrigðin með framgöngu Samfylkingarinnar í þessu máli eru talsverð í ljósi þess að þetta samræmist engan veginn yfirlýstri stefnu flokksins. Samþykktin er ekki einungis slæm útfrá náttúruverndarsjónarmiðum heldur gengisfellir hún stefnuyfirlýsinguna um Fagra Ísland og gerir hana einskis virði. Hvernig er hægt að treysta náttúruverndarstefnu Samfylkingarinnar þegar að flokkurinn sjálfur er í algerri þversögn við fyrirheit sín einungis þremur vikum eftir að stefnan var birt?
Öllum rannsóknum vegna Villinganesvirkjunnar er lokið og umhverfismati líka. Hún er nú, þökk sé Framsóknarflokknum og Samfylkingunni, komin inn á aðalskipulag. Verði aðalskipulag samþykkt í núverandi mynd er því ekkert til fyrirstöðu að gefa framkvæmdarleyfi á Villinganesvirkjun og byrja á framkvæmdum.

Ég ber vonir til þess að Samfylkingin sjái að sér í þessu máli og reyni að fiska upp úr klósettinu hið glæsilega plagg sem tók þau tvö ár að setja saman, þurrka það og slétta úr því þannig að það verði aftur nothæft. En ég er hrædd um að skítablettirnir sem þetta mál hefur skilið eftir á því munu seint nást af.

Steinunn Rögnvaldsdóttir

Stríðsmaður guðs

Ekki veit ég hvort það hefur verið sjálfur Guð almáttugur sem kom þeirri hugmynd inn í kollinn á George Bush að það væri góð hugmynd að beita neitunarvaldi til þess að lög um réttindi stríðsfanga öðlist ekki gildi í Bandaríkjunum. En eitt er alveg víst, það er einhver alveg sérstakur drulluhali sem stendur á bak við það.

Bush gæti jafnvel hafa fengið þessa ægilega sniðugu hugmynd alveg sjálfur, án þess að ráðfæra sig við Guð fyrst. Hann er kannski hættur að heyra í Guði? Ég skil heldur ekki hvernig Guð hefur nennt að tala við hann til að byrja með.

Read more