Majda tekur á móti okkur í Mostar, hún er ekki jafn þreytt og síðast þegar ég kvaddi hana. Hún er glöð að sjá mig aftur, sömuleiðis móðir hennar Misa og bróðirinn. Þau voru dreifð um Evópu í stríðinu, hún fór til London, mamman til Noregs og bróðirinn til Svíþjóðar. En nú eru þau öll kominn aftur og sinna ferðaþreyttum vesturlandabúum hér í borg brúarvarðanna. Og flakkhjartað stækkar alltaf aðeins þegar einhver man eftir manni.

Doddi ræður sér ekki fyrir kæti út af fótboltavæðingu þessarar síðu, enda alræmd fótboltabulla og fyrrum unglingalandsliðsmaður. Þess vegna var kominn tími til þess að tileinka honum eina fótboltafærslu, já og auðvitað öllu hinu bókmenntapakkinu sem skilur að fótbolti er æðsta birtingarmynd bókmennta, sbr. forsíðu síðustu Lesbókar.
En áfram með spánna … Hinn svokallaði dauðariðill er eiginlega full fyrirsjáanlegur fyrir nafngiftina - það er ansi erfitt að sjá eitthvað koma í veg fyrir að Frakkar og Ítalir komist áfram. Rúmenar eru fínt stemmningslið, en þeir Adrian Mutu og Christian Chivu eru báðir tveimur klössum betri en samherjar þeirra og þeir tveir þurfa báðir að eiga stórkostlega leiki til að leggja stórveldin tvö. Svo eru það Hollendingar sem eru spurningamerki að venju. Þeir eru búnir að vera í óstuði undanfarin tvö ár, og raunar eru ein átta ár síðan Hollendingar spiluðu síðast gamla góða Hollendingaboltann í heilt mót, eftir á að hyggja er eins og tapið í vítakeppni fyrir Ítölum í EM 2000 hafi verið síðasti leikur gamla góða Hollands. En það hafa verið smá batamerki í nokkrum vináttuleikjum fyrir mót, það er smá von að þetta sé að smella, en ég efast um að það dugi. Van Der Saar er tekinn að reskjast í markinu og vörnin er svo götótt að Johnny Heitinga telst hennar skásti maður. Svo eiga þeir enga almennilega varnarsinnaða miðjumenn, en eins og venjulega er ofgnótt af leikstjórnendum/kantmönnum og fínir framherjar - en allir eru þeir þó óþarflega óútreiknanlegir og meiðslagjarnir. En ef Arjen Robben, Rafael van Der Vaart, Wesley Sneijder og Robin van Persie verða allir heilir og í stuði gætu Hollendingar komist áfram - en það er ekkert sérstaklega líklegt. Svo er spurning hvort Ruud van lyndi við Marco van út keppina, það er óvíst hvort Huntelaar sé tilbúinn til þess að leysa hann af hólmi strax. Eina sem gefur manni von er hjátrúin - það eru jú 20 ár síðan Marco van rústaði Evrópumótinu - gæti hann gert það aftur af hliðarlínunni?
En þá eru það Frakkar og Ítalir. Frakkar ættu að vinna riðilinn, aðallega út af því að þeir hafa, þrátt fyrir að hafa tapað vítakeppninni á HM, ansi gott tak á Ítölunum. Vandamál Frakkanna er kannski helst það að ólíkt Ítölum, þar sem Nesta og Totti hættu með landsliðinu alltof snemma, þá virðast Frakkar helst ekki hætta með landsliðinu á meðan þeir geta reymað takkaskóna á sig hjálparlaust - og það þýðir að oft á tíðum er ein eða tvær risaeðlur í liðinu sem enginn kann við að setja á bekkinn. Ég tek til dæmis fram að Patrick Vieira er einn af mínum uppáhaldsleikmönnum og ég tel Lilian Thuram og Claude Makelele með bestu leikmönnum heims síðasta áratuginn - en allir eru þeir farnir að dala hættulega mikið, en halda samt byrjunarliðssæti svo framarlega sem þeir eru heilir. Á meðan kemst leikmaður á borð við Mathieu Flamini ekki í hópinn. Hins vegar virðist Ribery tilbúinn til þess að taka við af Zidane sem skapari liðsins, og hann er öllu sneggri en gamli meistarinn sem gefur liðinu nýja vídd - og þá er Karin Benzema sjóðheitur. En ég hef lúmskan grun um að stjarna liðsins í keppninni verði Henry. Hann átti vissulega arfaslakt tímabil hjá Barca - en hann var að koma upp síðustu vikur tímabilsins, sem gagnaðist Börsungum ekkert, enda þeir úr leik, en gæti verið guðsgjöf til Frakka. Sem ég hef grunaða um að tapa öðrum úrslitaleiknum í röð, núna fyrir Portúgölum.
Ítalir eiga hins vegar við afskaplega óvenjulegt vandamál að stríða, þeirra stærsti veikleiki er nefnilega vörnin. Ef Nesta hefði ekki hætt og Cannovaro ekki meiðst væri hún ein sú sterkasta í keppninni, en Materazzi og Andrea Barzagli eru ekki að fara að stoppa sterkustu lið álfunnar. Hins vegar koma Luca Toni og Alessandro Del Piero báðir sjóðheitir inní mótið og Antonio Di Natale virðist spila eins og engill í hvert skipti sem hann fer í landsliðstreyjuna, þannig að aldrei þessu vant þurfa þeir fyrst og fremst að treysta á sóknina. Sérstaklega ef Buffon meiðist, því sjaldan hafa Ítalir haft lélegri varamarkmenn.
Þannig að; Frakkar í úrslitaleikinn, Ítalir stoppa í fjórðungsúrslitum og Hollendingar rétt merja Rúmena í baráttunni um þriðja sætið.

Hah! Hélduð þið að bloggið væri dautt og ég hefði fengið útrás fyrir fótboltaröflið í Mogganum (sjá boltatónlist á fimmtudag, boltabíó í dag og boltabækur væntanlega á mánudag)? En fótboltaumfjöllun á tveggja ára fresti er vitaskuld æðri tilgangur þessa bloggs - fyrir utan ferðasögurnar auðvitað (Mostar er alveg að koma) - og því er rétt að byrja á A-riðlinum fáeinum mínútum áður en flautað er til leiks.

Portúgalir vinna þennan riðil auðveldlega - og í kjölfarið á því klára þeir keppnina. Þeir hafa farið skrefinu nær í hverri Evrópukeppni (fjórðungsúrslit 96, undanúrslit 2000, úrslit 2004 og …), eru með sama þjálfara þriðja stórmótið í röð og komnir með hörkulið með fáa veikleika. Markvörðurinn getur vissulega verið vafasamur en vinnur allar vítakeppnir en aðalvandamál liðsins er að þeir eiga ekki almennilegan senter - en líklega væri best að leysa það með því að gera Ronaldo að senter, þeir eru með offramboð af góðum kantmönnum og um að gera að nota þá sem flesta. En lykillinn er einfaldlega smjörpjakkurinn Cristiano Ronaldo, jafn illa og mér er við að viðurkenna það þá er þessi gutti hans sir Alex að spila þannig þessi misserin að hann getur borið liðið á herðum sér alla leið.

Hin þrjú liðin eru ósköp svipuð að getu og því mun heimavöllurinn ráða úrslitum og koma Svissurum áfram, þótt þeir séu með óttalega leiðinlegt varnarlið. En best að flagga Kosovo-treflinum mínum til heiðurs Valon Behrami, eina Kosovo-mannsins í keppninni.
Líklega veita Tyrkirnir þeim mesta keppni um annað sætið, þeir eru vitaskuld töluvert betra lið og með snillingin Kahveci Nihat fremstan - en þeir eru bara fjandanum óstöðugri og hentar lið eins og Sviss óttalega illa. Svo eru það mínir menn í Tékklandi sem ég hef því miður nánast enga trú á. Ég vona að ég hafi kolrangt fyrir mér hérna, en á meðan þeir eru með mikinn þjálfarasnilling á bekknum, frábæran markmann og trausta vörn þá vantar þessa galdrakarla sem hafa verið helstu tromp liðsins undanfarin ár - því þeir hættu allir á sama tíma, Nedved, Poborsky, Smicer og Berger - og Rosicky, þeirra eini verðugi arftaki er eilíflega meiddur. Fyrir utan að Baros er á stanslausri niðurleið og Koller að komast á eftirlaun. Kannski fáum við eitthvað kraftaverk, máski grefur Brückner upp einhvern stórfenglegan leikstjórnanda frá afdölum Móravíu - en ég efast. Samt, óvænt símtal til Tékklands hlýtur að vera merki um betri tíma …

Ferðalag niður Balkanskagann með íslenskar bíómyndir og bækur í maganum og sögu af stúlku í eyrunum

Það er júlínótt sumarið 2004 og íbúar Mostar fagna því að brúin sem borgin dregur nafn sitt af er endurgerð að fullu.

Það snjóar í Sarajevo, það hefur snjóað í allan dag. Mér er kalt og ég er blautur í lappirnar. Þetta er eina skóparið sem ég er með mér, ég vona að það séu ennþá hreinir sokkar í bakpokanum. En ég á eftir að borða, hef ekki borðað í 30 tíma.

Villist inná fyrsta veitingastaðinn sem virkar meira en bara burek (þótt vissulega sé burek frábær skyndibiti en nú vil ég eitthvað meira) og ramba niður í kjallaraholu þar sem þarf að hringja bjöllu, þá kemst maður inn. Þjónninn bíður mér inn en útskýrir á brotinni ensku að ég hafi lítinn tíma, það sé stór hópur að koma.
Ég panta rándýran rétt, 10 evrur! En hann hljómaði bara svo vel. Þjónninn kemur með matinn -sextán mínútur! tilkynnir hann.
En þessi matur … kjöt sem er svo safaríkt að það er nánast hægt að drekka það, og gulræturnar, þessar unaðslegu kartöflur, salatið, jafnvel fjandans brokkólíið er gott!
Þegar ég er um það bil að klára kemur kokkurinn, færir Frökkunum (sem voru vafalaust að huga; franskur matur, piff, má ég þá frekar biðja um bosnískan!) á næsta borði glóandi mat á sverðsoddi. Sér okkur svo og þekkir sitt heimafólk, eldvatn, úrvals slívóvits, og annar bjór - og sjö mínútur í kaupbæti.
Mér er ennþá kalt á löppunum og íslenskir spákaupmenn gera mig fátækari með hverri mínútunni - en allt er gott, þeir eiga aldrei eftir að smakka matinn á Bambus.
Þegar ég geng niður á pensjónatið hvíslar maginn að mér: ég elska þig. Ég elska Mesú, kokkinn Mesú. Og Anítu auðvitað. Hvar ertu Aníta? Hvar á ég eftir að finna þig? Og hvað áttu eftir að heita þá?

p.s.: Til þess að forðast málsókn frá bosníska ferðamálaráðuneytinu er rétt að taka fram að þessi snjór var um miðjan mars, ólíkt því sem dagsetning þessa eftirábloggs gefur til kynna. Þá er rétt að geta þess að Bambus er á Perhadije-götu - en þeir lofuðu þó að hleypa engum verðbréfaguttum sem drápu krónuna inn. Og hálfum öðrum mánuði síðar er þetta ennþá besti maturinn á öllu þessu flakki.