Af maurum og mönnum
Hver sá sem hefur kynnt sér líf og atferli félagsskordýranna getur vart annað en hrifist af hinu stórfenglega félagsskipulagi þeirra og velgengi þeirra í lífsbaráttunni. Þetta fyrirkomulag er svo árangursríkt að ótal sinnum hefur það þróast sjálfstætt í náttúrunni, reyndar ekki aðeins meðal skordýra heldur þekkist þetta fyrirbæri einnig t.d. meðal krabbadýra og spendýra.
Þau félagsskordýr sem náð hafa hvað mestri fullkomnum í búháttum sínum búa sér til stórgerð bú þar sem drottningin gerir fátt annað en að fjölga sér. Afkomendur hennar sjá um að afla fæðu, uppeldi ungviðisins, verja búið og allt það sem þarf að gera til að samfélagið geti staðið undir sér. Þeirri kenningu hefur verið fleygt fram að í raun sé hægt að líta á háþróuðustu félagsskordýrin sem nokkurs konar lífveru í sjálfu sér. Drottningin væri þá æxlunarfæri hennar en hin dýrin gegna þá hlutverki líkamsfrumnanna, en oft eru þau geld og ófær um að fjölga sér.
Hvað sem því líður þá er samlíkingin við samfélag mannanna nokkuð augljós og oft til hennar gripið. Líkt og félagsskordýrin þá lifa mennirnir einnig saman í samfélagi og eru hver öðrum háðir í lífsbaráttunni. Þeir skipta með sér verkum og vinna saman að framgangi þjóðfélagsins. Að minnsta kosti væri það þannig í hinu fullkomna samfélagi en raunveruleikinn er ekki alveg á þessa leið. Inn á milli leynast menn sem líta ekki á sig sem hluta af samfélaginu heldur einvörðungu sem einstaklinga. Jafnvel þó að þeir séu samfélaginu alveg jafn háðir og við hin þá þráast þeir við að afneita hlutverki þess og vilja veg þess sem minnstan.
Maurarnir eiga við svipaðan vanda að etja, þó hann sé af ólíkum toga. Til eru tegundir maura sem byggja ekki sín eigin bú heldur ráðast inn í önnur bú og leggja þau undir sig með því að drepa drottninguna og taka sæti hennar í staðinn. Sú tegund sem hefur náð einna mestri fullkomnun í þessari iðju kallast Monomorium santschii. Þessir maurar þurfa ekki að hafa fyrir því sjálfir að drepa drottninguna heldur hafa þeir þau skelfilegu áhrif á þá maura sem fyrir eru í búinu, líklega með einhvers konar boðefnum, að þeir ráðast gegn sinni eigin móður, drottningunni, og drepa hana. Eftir þetta tekur innrásarmaurinn við hlutverki drottingarinnar og hinir ráðvilltu maurar byrja að fæða og hlúa að afkvæmum nýju móðurinnar, jafnvel þótt að þeir séu ekki einu sinni af sömu tegund og þeir.
Á sama hátt væri e.t.v. hægt að segja að frjálshyggjumenn reyni að beita brögðum til að snúa fólki á móti samfélaginu með það að markmiði að tortíma því í leiðinni. En eins og í heimi mauranna þá er tilgangurinn einungis sá að koma á fót nýju þjóðskipulagi þar sem þeir sjálfir hafa tekið við hlutverki samfélagsins, auðvald í stað ríkisvalds. Þessari hreyfingu hefur vaxið ásmegin á Vesturlöndum undanfarna áratugi og nú er svo komið að það þykir ákaflega afturhaldssamt að styðja við bakið á ríkisrekstri af neinu tagi. Peningaöflin hafa tekið við á flestum sviðum og knýja á um að fá að taka yfir heilbrigðis- og menntamálin, til að hirða þann mögulega ágóða sem í þeim flest. Í stað lýðræðiskjörinna fulltrúa vilja þeir að eitthvað fyrirbæri sem kallast “markaðurinn” fái öllu ráðið.
Svo virðist sem að þessi markaður sé einungis annað orð yfir “mennirnir sem eiga peninga” en frjálshyggjumönnum finnst réttlátara að þeir hafi völdin í stað stjórnmálamanna. Orð eins og “ríkið” og “hið opinbera” eru eins og svæsnustu klámyrði í þeirra eyrum. Þótt það virðist á köflum mótsagnakennt þá hefur frjálshyggjan hingað til átt hvað mestan hljómgrunn í Sjálfstæðisflokknum og afleiðingarnar af sextán ára stjórnarsetu þess flokks eru öllum ljósar. Meðan spítalar og háskólar líða fyrir fjárskort þá hafa gömlu ríkisfyrirtækin verið afhent auðvaldinu til handargagns á spottprís. Fátt er eftir til sölu af standbærum fyrirtækjum í eigu ríkisins en helst hafa menn rennt girndaraugum til Landsvirkjunar og Ríkisútvarpsins enda hefur hlutafélagavæðing þess síðarnefnda verið álitið eitt skref til einkavæðingar þess af frjálshyggjumönnunum.
Það er vonandi að þessi óheillaþróun verði stöðvuð í komandi alþingiskosningum. Eina leiðin til þess er að koma núverandi ríkisstjórn frá og tryggja að félagshyggjuöflin fá loksins aftur að ráða ferðinni hér á landi. Maurarnir eru varnarlausir gegn klækjabrögðum sníkjumaura á borð við M. santschii. Við njótum þó þeirra forréttinda að geta hugsað sjálfstætt og beitt áhrifavaldi okkar í frjálsum kosningum. Hvernig væri að beita þessu valdi áður en stjórnmálamenn tapa öllu vægi í okkar samfélagi?
Lárus Viðar Lárusson
