Falsriddarar álykta
Helvítis rasistar! Jón Magnússon, Magnús Þór Hafsteinsson og aðrir „Frjálslyndir,“ vinsamlegast lútið höfði á meðan gervöll íslenska þjóðin krýnir ykkur þessum titli. Þið eigið þessa upphrópun núna, héðan í frá þarf ekki að útskýra hana neitt nánar. Rasistar, nasistar, frjálslyndir – við skiljum þetta öll, um þetta er víðtæk sátt í samfélaginu – bloggheimur, álitsgjafar og fjölmiðlaheimur allur hefur talað. Það þýðir að rasistarnir eru ekki bara flokksmeðlimir heldur líka allir þeirra stuðningsmenn, niðurstaðan hlýtur því að vera sú að um tíu prósent íslensku þjóðarinnar voru rasistar þegar síðasta skoðanakönnun var gerð.
Slíkt er auðvitað firra, talan er svo miklu miklu hærri. Þessi tíu prósent segja bara – eða kjósa hugsanlega – það sem meirihlutinn hugsar en vill ekki viðurkenna, jafnvel ekki fyrir sjálfum sér. En það er svo þægilegt að hafa heiðarlega rasista, heiðarlega kjána, sem hægt er að sparka í. Spörkum í kjánana á meðan við ýtum öllum þessum krúttlegu útlendingum náðarsamlegast til hliðar, inní álverin, frystihúsin og klósettin sem þarf jú að þrífa, þangað sem þeir sjást ekki og þangað sem heyrist helst sem minnst í þeim.
En auðvitað er hægt að álykta, íslenskum ungpólitíkusum finnst sérlega gaman að álykta. Til dæmis var gefin út ályktun vegna innflytjendamála sem forsvarsmenn ungliðahreyfinga allra stjórnmálaflokkanna (mínus Frjálsynda flokksins) sem og forsvarsmenn Vöku og Röskvu skrifuðu undir. * En engin einasti þessara „undirrituðu forystumanna í stjórnmálum ungs fólks“ var útlendingur eða af erlendu bergi brotinn. Þeir fáu erlendu – eða nýíslensku – ríkisborgarar sem sóst hafa eftir sæti á framboðslistum þessara flokka, bæði nú og í fyrri kosningum, hafa hlotið kurteislegt sæti neðarlega á lista þar sem öruggt má teljast að þeir fái engin raunveruleg áhrif eða völd í því þjóðfélagi sem þeir byggja. Íslenskukennsla fyrir útlendinga er í ólestri, vel menntað erlent vinnuafl fær nær aldrei störf við hæfi og enn tökum við á móti skammarlega fáum flóttamönnum. Þetta höfum við þagað þunnu hljóði um í úrræðaleysi okkar þangað til umræðuefnin fengu náðarsamlegast örlitla umfjöllun í fjölmiðlum í síðustu viku eftir upphlaup Frjálslyndra.
Og þrátt fyrir síaukin fjölda erlendra nema í Háskóla Íslands þá erum við ennþá að bíða eftir fyrsta erlenda stúdentaráðsliðanum – raunar virðist ekki einu sinni vilji fyrir því að þeir fái sæti í Alþjóðanefnd ráðsins, því ráði sem eyðir þó tíma sínum aðallega í að fjalla um mál erlendra stúdenta.
Kjánar á borð við Jón Magnússon kunna ekki að skammast sín. En er ekki kominn tími á að við hin lærum það? Skömmumst okkar fyrir að ástunda nákvæmlega sama popúlisma og frjálslyndir með innantómum ályktunum og upphrópunum, skömmumst okkar fyrir hvernig við höfum tekið á móti gestum okkar og förum að bæta úr því af einhverri alvöru, förum að leyfa gestunum sjálfum að hafa eitthvað um það að segja hvernig það er gert, þá fyrst gætum við haft efni á okkar sjálfskipuðu umburðarlyndu riddaratignum.
* Einnig kvittuðu undir skjalið forsvarsmenn nokkurra vefrita. Það að þeir flokki sig sem „undirritaða forystumenn í stjórnmálum ungs fólks“ er út af fyrir sig áhyggjuefni.
